koloni-panagiota-1707876-psychologos

Τοξική Θετικότητα: Όταν η Υπερβολική Αισιοδοξία Πληγώνει

Thu, 31 Jul 2025 12:38:32 GMT

Όλοι γνωρίζουμε πως όταν υιοθετούμε μια θετική στάση ζωής, έχουμε καλύτερη ψυχική αλλά και σωματική υγεία. Το πρόβλημα είναι πως η ζωή μας φέρνει αντιμέτωπους με προκλήσεις οι οποίες δεν βοηθούν να κρατήσουμε αυτή την θετικότητα. Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με απώλειες, αποτυχίες και προβλήματα σε όλους τους τομείς, τα συναισθήματα που πυροδοτούνται είναι έντονα, απειλητικά και συχνά ακραία αρνητικά, και σε αυτές τις περιπτώσεις μια επιμονή στην θετικότητα καταλήγει να γίνεται τοξική.

Η τοξική θετικότητα είναι η πεποίθηση πως ό,τι και να μας συμβαίνει οφείλουμε να έχουμε θετική στάση ή ‘καλή ψυχολογία’, η ύπαρξη και ακόμη περισσότερο η έκφραση αρνητικών συναισθημάτων απαγορεύονται, καταλήγουν να απωθούνται μέσα μας και τη θέση τους παίρνει ένα ψευδές, χαρούμενο (θετικό) προσωπείο. Η τοξική θετικότητα είναι ρηχή, είναι η υπερβολική και αναποτελεσματική γενίκευση μιας αισιόδοξης στάσης σε όλων των ειδών τα προβλήματα.

Σημάδια τοξικής θετικότητας

Άρνηση ή/και αποφυγή προβλημάτων αντί αντιμετώπιση τους
Αίσθημα ενοχών επειδή νιώθουμε άσχημα (π.χ. θυμωμένοι, απογοητευμένοι, θλιμμένοι)
Κρύψιμο πραγματικών συναισθημάτων, προβολή ενός ψευδούς χαρούμενου προσωπείου
Αν είμαστε εμείς οι τοξικοί τότε επιλέγουμε την υποτίμηση/περιφρόνηση των αρνητικών συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων και ενοχοποίηση τους (π.χ. πώς κάνεις έτσι! Τί σου λείπει, τί να πει και ο … που αντιμετωπίζει… είσαι υπερβολικός-ή/αχάριστος-ή)

Η εφαρμογή της τοξικής θετικότητας πληγώνει τους ανθρώπους που ήδη βρίσκονται σε μια δύσκολη φάση στη ζωή τους. Αντί να ενθαρρυνθούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να δεχθούν υποστήριξη και κατανόηση, νιώθουν ντροπή και ενοχή, μένοντας τελικά μόνοι στην αντιμετώπιση της κρίσης που βιώνουν.

Αν έρθετε αντιμέτωποι με την τοξική θετικότητα

αναγνωρίστε και αποδεχτείτε τα συναισθήματά σας, όταν απωθούνται για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα υγείας (σωματοποιήσεις). Είναι αποδεκτό να νιώθετε αντικρουόμενα συναισθήματά, η συναισθηματική κατάσταση μπορεί να είναι τόσο πολύπλοκη όσο και η κρίση που αντιμετωπίζουμε.
να είστε ρεαλιστές, είναι υγιές και αναμενόμενο σε μια στρεσογόνο κατάσταση να νιώθετε φόβο, αγωνία και άγχος. Προσαρμόστε τις προσδοκίες σας, εστιάστε στην φροντίδα του εαυτού και ζητήστε βοήθεια από ειδικό και φίλους/οικογένεια στις κινήσεις που πρέπει να κάνετε για την αντιμετώπιση της κρίσης.
προσοχή στα social media. Η έκθεση σε εικόνες απόλυτης επιτυχίας /ευτυχίας είναι πιθανό να σας προκαλέσουν ενοχές και θλίψη και να πυροδοτήσουν συγκρίσεις άδικες και αισθήματα ανεπάρκειας.

Η άρνηση, η υποτίμηση, η ενοχοποίηση και η ακύρωση της δύσκολης συναισθηματικής κατάστασης ενός ατόμου, το εγκλωβίζει, το ντροπιάζει και το απομονώνει, κι ας μη γίνεται με κακή πρόθεση. Μην κρίνετε τον άνθρωπο που κατακλύζεται από δύσκολα συναισθήματα, δεν χρειάζεται να λύσετε το πρόβλημα, το να ακούσετε και δείξετε κατανόηση, είναι αρκετό.

Ο στόχος είναι η ισορροπία ανάμεσα στη θετικότητα και την αυθεντικότητα. Το να επιλέγουμε μια θετική στάση στις δυσκολίες είναι σωστό αρκεί να δεχόμαστε και να επεξεργαζόμαστε τα αρνητικά μας συναισθήματα. Αυτή η διαδικασία είναι που μας οδηγεί στην ψυχική ανθεκτικότητα.

Τί Μπορεί να Καταστρέψει μια Σχέση: Όταν η Αγάπη Δεν Αρκεί

Thu, 31 Jul 2025 12:31:25 GMT

Τί μπορεί να καταστρέψει μια ερωτική σχέση

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξεκινούν μια σχέση έχουν υψηλές προσδοκίες για το μέλλον της. Ελπίζουν ότι βρήκαν έναν άνθρωπο που τους καταλαβαίνει, τους επιθυμεί και έχουν κοινούς στόχους στη ζωή. Παρά τις προσδοκίες όμως, οι περισσότερες σχέσεις τελειώνουν άδοξα. Τί είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει μια σχέση σε καταστροφή:

Η δυσκολία να εμπιστευτούμε.

Οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί στο παρελθόν έχουν αναπτύξει άμυνες ώστε να προστατεύονται, αγνοώντας ότι αυτοί οι μηχανισμοί αυτοπροστασίας κρατούν τους συντρόφους τους σε συναισθηματική απόσταση. Φοβούνται πως αν εκτεθούν ως ευάλωτοι, κινδυνεύουν με απόρριψη η εγκατάλειψη. Φτιάχνουν διαρκώς στο μυαλό τους σενάρια ότι ο/η σύντροφος τους κοροϊδεύει, έχουν βιώσει την προδοσία και φοβούνται να μην ξανασυμβεί. Πολύ συχνά οδηγούν τη σχέση οι ίδιοι στην πρόωρη ολοκλήρωση της.

Δενόμαστε πολύ γρήγορα.

Αυτό σημαίνει ότι πολύ νωρίς μέσα στη σχέση το άτομο μοιράζεται πολύ προσωπικές πληροφορίες, γίνεται δορυφόρος του/της συντρόφου του, παραμελεί τις προσωπικές δραστηριότητες, θέλει να περνά όλο τον ελεύθερο χρόνο με τον σύντροφο του/της που βομβαρδίζει με μηνύματα και τηλέφωνα, προσπαθεί να επισπεύσει το επίπεδο της δέσμευσης, γενικά «γαντζώνεται» στο άλλο άτομο. Ζητά συνεχή επιβεβαίωση, η οποία δεν είναι ποτέ αρκετή, και καταλήγει να κουράζει το άλλο άτομο που δεν αντέχει να βρίσκεται διαρκώς σε μια κατάσταση έντονης πίεσης.

Η ελεγκτική συμπεριφορά.

Η διαρκής προσπάθεια να ελέγχεις τον άλλο, καμουφλαρισμένη ως φροντίδα και ανησυχία, είναι στην πραγματικότητα μια συμπεριφορά που οδηγεί στην διάλυση της σχέσης, ενώ πάντα κρύβει μια βαθιά ανασφάλεια και φόβο εγκατάλειψης. Όταν το ένα μέλος της σχέσης αναγκάζεται σε διαρκείς εξηγήσεις που καταλήγουν απολογίες, και λεπτομερείς αναφορές για κάθε σημείο της μέρας και του προγράμματος του/της, καταλήγει να νιώθει εγκλωβισμό το οποίο οδηγεί στη διάλυση της σχέσης.

Έλλειψη επικοινωνίας.

Η καλή επικοινωνία είναι απολύτως απαραίτητο χαρακτηριστικό των δυνατών σχέσεων και είναι πολλά περισσότερα από το να μιλάω και να απαιτώ να με καταλαβαίνουν και να μου ικανοποιούν τα αιτήματα μου. Επικοινωνώ σημαίνει πρώτα ακούω, συναισθάνομαι και δίνω χώρο στην έκφραση του άλλου. Όταν η επικοινωνία είναι προβληματική η σχέση αποδυναμώνεται και οι άνθρωποι απομακρύνονται.

Οι υγιείς, δυνατές σχέσεις γίνονται με κόπο, απαιτούν και τους δυο συντρόφους να είναι συνειδητά παρόντες, να χτίζουν και να συντηρούν τη σχέση τους. Αν ένας από τους δυο πάψει να προσπαθεί, η ισορροπία κλονίζεται.

Οι υγιείς σχέσεις δεν είναι τέλειες αλλά χαρακτηρίζονται από ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, σεβασμό, αποδοχή και φροντίδα, είναι οι σχέσεις που αντιμετωπίζουν εμπόδια και προκλήσεις και δυναμώνουν γιατί και τα δυο μέλη του ζευγαριού αναλαμβάνουν τις ευθύνες απέναντι στον εαυτό τους αλλά και απέναντι στον άλλο και υπερισχύει το εμείς έναντι του εγώ.

Όταν η Φωτιά Δεν Σβήνει Μέσα μας: Ψυχολογικές Επιπτώσεις μιας Πυρκαγιάς

Thu, 31 Jul 2025 12:22:50 GMT

Μετά από μια πυρκαγιά, πιστεύουμε ότι θύματα είναι μόνο αυτοί που είχαν απώλειες και φθορές ή χρειάστηκε να εκκενώσουν. Στην πραγματικότητα όμως, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων θα τραυματιστούν ψυχολογικά, ακόμη κι αν δεν χρειάστηκε να απομακρυνθούν από την ασφάλεια των σπιτιών τους.

Η τραυματική εμπειρία μιας πυρκαγιάς μπορεί να πυροδοτήσει συμπτώματα μετατραυματικού στρες, κατάθλιψη, και οργανικά προβλήματα ακόμη και ένα χρόνο μετά την καταστροφή. Οι άνθρωποι βιώνουν σοκ, οργή, θλίψη και απελπισία, τα οποία συνοδεύονται από άγχος και φόβο. Το τραύμα κάνει τους ανθρώπους να μη μπορούν να σταματήσουν να αναβιώνουν στο μυαλό τους τα γεγονότα που συνέβησαν. Διακατέχονται από ένα υψηλό επίπεδο υπερέντασης και εγρήγορσης, χωρίς να μπορούν να βρουν τρόπο να ησυχάσει και να χαλαρώσει το μυαλό τους, βιώνουν ένα μόνιμο αίσθημα επικείμενης απειλής, το οποίο αν και εξουθενωτικό δεν μπορεί να σταματήσει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα έντονα ξεσπάσματα και αισθήματα πικρίας, θυμού και απογοήτευσης.

Σε περίπτωση που βιώνετε έντονες συναισθηματικές εναλλαγές, αϋπνίες, δυσκολία στη συγκέντρωση, αρνητικές σκέψεις και αισθήματα άγχους και θλίψης, αναζητείστε ειδικό για να σας βοηθήσει να επεξεργαστείτε την τραυματική εμπειρία. Μιλήστε με φίλους, επιστρέψτε στην ρουτίνα σας, φροντίστε τον εαυτό σας και επιδιώξτε δραστηριότητες που σας γεμίζουν.

Φροντίστε τα παιδιά.

Να είστε ειλικρινείς όταν απαντάτε σε ερωτήσεις, αλλά μη δίνετε περισσότερες πληροφορίες από όσες είναι απαραίτητες.

Αποδεχτείτε τα συναισθήματα τους. Μπορεί να είναι φοβισμένα, μπερδεμένα και θυμωμένα. Μπορεί να παραπονιούνται για πόνο στο κεφάλι ή την κοιλιά που δεν έχουν οργανική αιτία. Δώστε τους την ευκαιρία να εκφραστούν μέσα από την ζωγραφική και το παιχνίδι.

Περιορίστε την έκθεση τους στις ειδήσεις και αποφύγετε να δώσετε υποσχέσεις του τύπου «αυτό δεν πρόκειται να ξανασυμβεί».

Διατηρήστε τη ρουτίνα τους όσο περισσότερο επιτρέπουν οι συνθήκες.

Ζητείστε από δασκάλους/προπονητές να σας ενημερώσουν αν αντιληφθούν κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά τους.

Μπορεί το παιδί μετά από μια τραυματική εμπειρία να αλλάξει συμπεριφορά (π.χ. να είναι πιο απομονωμένο ή πιο αντιδραστικό), ή να παλινδρομήσει σε καταστάσεις που είχε ξεπεράσει (π.χ. να βρέχεται το βράδυ). Αυτά θεωρούνται φυσιολογικές αντιδράσεις στρες και είναι προσωρινές. Διατηρήστε την ψυχραιμία σας και μείνετε καθησυχαστικοί προς το παιδί. Θα είστε εκεί για ό,τι χρειαστεί. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, χρειαζόμαστε χρόνο για να μεταβολίσουμε τις τραυματικές εμπειρίες. Αυτό που «σβήνει» τη φωτιά που ανάβει μέσα μας, μετά από μια δύσκολη κατάσταση, είναι η αγάπη και η φροντίδα που προσφέρουμε και δεχόμαστε.

Ρομαντικές Παγίδες: Όταν το Παρελθόν και οι Μύθοι Καθορίζουν τις Σχέσεις μας

Thu, 31 Jul 2025 12:18:04 GMT

Όλοι κουβαλάμε μη ρεαλιστικά ιδεώδη για τις ρομαντικές σχέσεις. Οι ταινίες, τα βιβλία, η μουσική προωθούν την ιδέα του έρωτα που διακατέχεται από πάθος και ένταση, χωρίς όρια. Μας οδηγούν στο να εκτιμούμε τα δραματικά στοιχεία (να μπερδεύουμε την ελεγκτικότητα με την προστατευτικότητα και την εμμονή με την αφοσίωση) σε μια σχέση περισσότερο από στοιχεία όπως της εμπιστοσύνης, της σταθερότητας και της ειλικρίνειας. Η εξιδανίκευση του έρωτα οδηγεί σε απογοήτευση και έλλειψη ικανοποίησης αφού πολύ σπάνια μια πραγματική σχέση ταιριάζει με τις φαντασίωση που έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας.

Στην πραγματικότητα οι ρομαντικές μας σχέσεις κατευθύνονται από ασυνείδητα μοτίβα που δημιουργήθηκαν κατά την παιδική μας ηλικία. Η αναγνώριση του προσωπικού μας μοτίβου απαιτεί την κατανόηση ψυχολογικών θεωριών και ιδιαίτερα της θεωρίας της προσκόλλησης (Bowlby, 1988), που αναφέρει πως η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ παιδιού και φροντιστή ( συνήθως μητέρας) είναι αυτή που μας δείχνει το πώς το παιδί θα δένεται με τις μετέπειτα ρομαντικές του σχέσεις.

Π.χ. ένα παιδί που μαθαίνει ότι η αγάπη είναι αυτοθυσία αφού ο γονιός υπερτονίζει τις «θυσίες» που κάνει, θα ψάχνει ασυνείδητα σχέσεις που μονίμως θα δίνει αφού έχει μάθει ότι η αγάπη είναι να προσφέρεις χωρίς να τολμάς να ζητήσεις, εφόσον έχει μάθει ότι η αγάπη απαιτεί τη διαρκή παραμέληση των αναγκών/επιθυμιών του. Αν πάλι έχει μάθει ότι στην αγάπη ένας έχει το «πάνω χέρι» και υπάρχει ένας αγώνας εξουσίας, αναζητούν σχέσεις όπου η επιβλητικότητα του ενός ατόμου και η υποτακτικότητα του άλλου θεωρούνται δεδομένα.

Αυτά τα ασυνείδητα μοτίβα καθοδηγούν τις επιθυμίες και τη δράση μας και καταλήγουν να γίνονται αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Για παράδειγμα, άτομα με αγχώδη τύπο προσκόλλησης μπορεί να ζητούν διαρκώς επιβεβαίωση ή/και να μην μπορούν να ελέγξουν την ανασφάλεια και τη ζήλια τους ώστε τελικά να απομακρύνουν άθελα τους τον/την σύντροφο τους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να διαλύεται η σχέση και να επιβεβαιώνεται ο φόβος της εγκατάλειψης.

Τα καλά νέα είναι ότι τα μοτίβα που κουβαλάμε μπορούν να αλλάξουν. Η αλλαγή έρχεται με την αναγνώριση του μοτίβου και τη συνειδητή επιλογή διαφορετικών υγειών συμπεριφορών, χωρίς οι ίδιοι να χάνουν την αυθεντικότητα τους. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι μαθαίνουν να αναγνωρίζουν και να διεκδικούν την ικανοποίηση των επιθυμιών τους, να δέχονται βοήθεια (αντί μονίμως να προσφέρουν), να εκτιμούν τη σταθερότητα αντί για την ένταση. Όταν συνειδητά αλλάζουμε τις αντιδράσεις μας και αντιστεκόμαστε στις παρορμήσεις μας, σπάμε τις αλυσίδες των μοτίβων μας.

Οι υγιείς σχέσεις δεν είναι ιδανικές αλλά χαρακτηρίζονται από σεβασμό, ανοιχτή επικοινωνία και προσαρμοστικότητα. Η αγάπη είναι μια δυναμική διαδικασία, με αυτογνωσία και συνειδητά μπορούμε να μάθουμε να αποφεύγουμε τις παγίδες, να καλλιεργήσουμε τη συναισθηματική μας νοημοσύνη και να δημιουργήσουμε δεσμούς με βάθος και ουσία με τους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει.

Romantic relationships are often shaped by unconscious patterns formed in childhood and reinforced by cultural narratives. These "romantic traps" are not spontaneous but develop through emotional reinforcement, cognitive biases, and learned behaviors. Understanding these patterns requires delving into psychological theories, notably attachment theory (Bowlby, 1988), which suggests that early bonding with caregivers influences how we form romantic connections. For example, children who witness self-sacrifice in relationships may later unconsciously seek out partnerships where they give excessively, believing love requires suffering. Similarly, observing love as a power struggle may lead to relationships where dominance and submission are normalized. These familial patterns, known as "emotional scripts," guide adult intimacy, often causing us to repeat destructive behaviors in relationships because they feel familiar (Cassidy & Shaver, 2016).

Cultural narratives also heavily influence how we view love. Movies, books, and societal norms promote unrealistic ideals, emphasizing passion over compatibility and intensity over stability. These narratives lead us to value dramatic qualities while neglecting essential relationship components such as trust and communication (Nardone, 2006; Giddens, 1992). Over-idealizing love can result in dissatisfaction, as real relationships rarely mirror these scripted fantasies (Fletcher, Simpson, & Campbell, 2001).

Once these patterns are internalized, they often turn into self-fulfilling prophecies. For instance, individuals with anxious attachment styles may behave in clingy or suspicious ways, driving partners away, thus confirming their fear of abandonment (Gibson, 2024). This forms a feedback loop where beliefs about love shape behaviors, which in turn reinforce those beliefs.

The good news is that these patterns are not set in stone. While emotional scripts and self-fulfilling prophecies can feel deeply ingrained, they are changeable. True change occurs through integration, not suppression, allowing people to adopt healthier relational behaviors without losing their authenticity (Nardone, 2012). This can involve practicing new behaviors, such as receiving support instead of always giving, expressing needs in low-stakes situations, or learning to value stability in relationships. By intentionally shifting our responses and questioning inherited assumptions, we can break free from these cycles.

Ultimately, healthy relationships are not about seeking perfection but about mutual respect, growth, and adaptability. Love is a dynamic process—one we shape as much as it shapes us. With self-awareness and intention, we can move beyond romantic traps, cultivating emotional intelligence, and creating deeper, more fulfilling connections.

Early childhood experiences sometimes shape the relational scripts we follow as adults.
Repetitive cycles—like self-fulfilling prophecies—can perpetuate dysfunctional behaviors in relationships.
Balancing openness with well-defined boundaries can interrupt harmful relationship patterns.

These traps do not appear spontaneously; they form through emotional reinforcement, cognitive biases, and learned behaviours. Key psychological mechanisms underlie these repetitive patterns, and from early childhood, we absorb implicit messages about love, often before full awareness.

According to attachment theory (Bowlby, 1988), how we bond with caregivers in early life influences how we form romantic connections later. If, for example, children see love modelled as continual self-sacrifice, they may unconsciously seek relationships where they give all, believing love must be earned. Conversely, observing love as a power struggle can produce adults who default to dominance or submission, viewing relationships as hierarchies rather than partnerships. These familial patterns become “emotional scripts” that guide adult intimacy, prompting us to choose even destructive partners when they feel familiar (Cassidy & Shaver, 2016).

Strategic Shift : Recognizing that past experiences shape current choices allows us to question these inherited scripts and develop healthier models of intimacy.

Social Narratives and Cultural Myths

These bias lead us to:

Overvalue dramatic or passionate qualities while underrating communication and trust.
Normalize unhealthy behaviours, such as seeing obsession as devotion or control as protection.
Create unrealistic expectations, fuelling dissatisfaction when real-life relationships fail to mirror scripted romance.

Strategic Shift : Love should not be defined solely by intensity but by mutual respect, emotional security, and shared growth—choosing realistic emotional fulfillment over romantic fantasy.

Self-Fulfilling Nature of Relationship

Once a relational narrative is internalised, we tend to act in ways that confirm it—a classic case of the self-fulfilling prophecy (Nardone & Portelli, 2007; Merton, 1948) and in turn, our expectations shape our behaviour, which then creates outcomes that reinforce the original belief. We see this vividly in attachment patterns (Hazan & Shaver, 1987), and sometimes people with anxious attachment, fearful of abandonment, often behave so clingily or suspiciously that they drive partners away, thereby validating their original fear, again the self-fulfilling prophecy effect (Gibson, 2024)

In relationships, this forms feedback loops:

Someone who believes love requires sacrifice may ignore red flags, reinforcing the idea that love includes suffering.
A person expecting rejection might sabotage relationships, confirming their fear of being unlovable.
Those convinced passion inevitably fades might neglect nurturing intimacy, ensuring it does fade.

Strategic Shift: Awareness of these self-fulfilling cycles is the first step to breaking them. Small disruptions—questioning assumptions, choosing different reactions—can change relational outcomes.

Breaking Free

The good news is that relational patterns are not fixed; although they can feel deeply ingrained, they are social and psychological phenomena, meaning they can be shifted. True change does not occur through suppression (which often strengthens negative patterns, Gross, 2015) but through integration (Gibson, 2024; Nardone, 2012). When people sense they are trapped, they often swing between extremes—becoming completely closed off or perpetually suspicious, as we might say walled off and one down. While it may feel like self-protection, extremes narrow one’s range of emotional responses, leaving no room for nuanced intimacy. Role theory (Nardone, 2012; Goffman, 1959) demonstrates how we can flexibly adopt different stances without losing authenticity.

Integration means:

The overly romantic person can balance idealism with practical standards rather than abandon romance altogether.
Someone drawn to chaos can channel that excitement into personal endeavours rather than unstable relationships.
Individuals prone to passivity can practice small acts of assertiveness instead of making drastic, unsustainable changes.

Suggestions for Expanding Our Relational Repertoires

A caregiver type might practice receiving support instead of always giving it.
A conflict-avoidant individual could express needs in controlled, low-stakes situations to alleviate fear of confrontation.
Someone equating love with intensity might learn to value stability as equally powerful.
Use self-questioning (“If a friend asked me, what would I advise?”) to override automatic impulses.

Balancing Stability and Change

Love’s paradox is that it needs both consistency and adaptability. Healthy relationships can evolve without losing their core foundation. They are grounded in genuine friendship, shared experiences, and respect for individual differences. Relationship maintenance research (Rusbult, 1983) confirms that partners who engage in growth-oriented interactions report higher long-term satisfaction than those who remain static.

Key practices include:

Allowing personal growth without assuming it threatens the bond.
Cultivating passion through shared meaning and purpose, not just raw intensity.
Shifting from a mindset of “finding the right person” to “becoming a better partner.”

Love Makes Fools of Us All

Romantic traps need not be our destiny; they are patterns we construct and can, therefore, deconstruct. By recognising how these traps form and crystallize, we gain the power to disrupt, reframe, and transform our intimate lives. A strategic approach to love is not about coldly controlling it but about co-creating it with awareness, affection, and flexibility. Rather than clinging to rigid scripts or waiting passively for fate, we can see love as a dynamic process—one we shape as much as it shapes us. Ultimately, the goal is to move beyond old, destructive patterns and discover a new way of loving built on intentionality, fun, growth, and emotional intelligence.

Ζώντας με το Τραύμα: Οι Αμυντικοί Μηχανισμοί που Μας Εμποδίζουν να Ζήσουμε

Thu, 31 Jul 2025 12:00:00 GMT

Το ψυχικό τραύμα μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την συναισθηματική και σωματική υγεία ενός ανθρώπου. Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν επίγνωση ότι πίσω από συναισθήματα, σκέψεις, πεποιθήσεις, δράσεις και επιλογές στον φιλικό και ερωτικό τομέα, μπορεί να κρύβεται ένα τραύμα. Ο ψυχίατρος Ματθαίος Γιωσαφάτ το έχει περιγράψει πολύ καλά λέγοντας «οι άνθρωποι, όταν επιλέγουν δεν είναι τόσο ελεύθεροι όσο πιστεύουν και όχι μόνο σε ό,τι αφορά την επιλογή συντρόφου αλλά και σε άλλες σημαντικές επιλογές της ζωής. Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας καθορίζουν τί σύντροφο θέλουμε, τί περιμένουμε, τί πεποιθήσεις έχουμε, και όλο αυτό γίνεται γιατί στην αρχή οι γονείς και άλλοι σημαντικοί άνθρωποι δημιούργησαν αισθήματα προσκόλλησης, ικανοποίησης και ματαίωσης».

Εάν ένα παιδί μεγάλωσε σε ασταθές περιβάλλον με συχνές και απρόβλεπτες εντάσεις, εξοικειώνεται με αυτά τα συναισθήματα και μαθαίνει να δυσπιστεί και να απορρίπτει σχέσεις που είναι ήρεμες ως βαρετές, αφού δεν έχουν τα ακραία συναισθήματα τα οποία έχουν μάθει να τα θεωρούν αγάπη.

Εάν μια σχέση είναι υγιής, δυσπιστούν και την σαμποτάρουν, καθώς φοβούνται ότι αν αφεθούν σε θετικά «ξένα προς αυτούς» συναισθήματα, κινδυνεύουν να πληγωθούν, να απορριφθούν και εν τέλει να εγκαταλειφθούν. Ασυνείδητα προσελκύουν τοξικούς φίλους και ερωτικούς παρτενέρ, με τους οποίους αναβιώνουν το οικείο σενάριο της ζωής τους και επιβεβαιώνουν την λανθασμένη τους πεποίθηση πως είναι ανάξιοι για κάτι καλύτερο. Η δυσκολία του να βάζεις όρια, η έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους, ο φόβος της εγκατάλειψης, είναι όλα συνέπειες τραυματικών εμπειριών στην παιδική ηλικία.

Το τραύμα κρύβεται πίσω από την τάση της τελειομανίας και της εργασιομανίας. Το άτομο, στην προσπάθεια του να ξεφύγει από τον πόνο, αισθάνεται ότι πρέπει να κάνει διαρκώς όσο γίνεται περισσότερα ή/και καλύτερα, αλλά όσα και να καταφέρνει ποτέ δεν αισθάνεται αρκετό αφού κατά την παιδική του ηλικία ποτέ δεν ένιωσε αποδοχή για αυτό που ήταν.

Κάθε μοτίβο συμπεριφοράς μπορεί να είναι ένας μηχανισμός άμυνας που δημιουργήθηκε για να προστατεύσει το άτομο από το να νιώθει ψυχικό πόνο. Όση δυσφορία κι αν προκαλούν αυτοί οι μηχανισμοί, όση ενέργεια κι αν απαιτούν για τη διατήρηση τους, η απουσία τους προκαλεί τρόμο και αίσθηση απειλής εφόσον το άτομο θα εκτεθεί σε συναισθήματα που έχει απωθήσει ως πολύ οδυνηρά.

Τα τραυματισμένα παιδιά εξελίσσονται σε ενηλίκους οι οποίοι παλεύουν να επιβιώσουν συμαισθηματικά με τρόπους που μπορεί επιφανειακά να λειτουργούν, αλλά εξουθενώνουν ψυχικά και σωματικά. Η ψυχοθεραπεία δίνει στο άτομο την ευκαιρία να αναγνωρίσει το τραύμα και τα εφόδια να το αντιμετωπίσει, σε ασφαλές περιβάλλον.

Μετανιώνω, Άρα Μαθαίνω: Η Δύναμη της Αποδοχής και της Εξέλιξης

Thu, 31 Jul 2025 11:54:37 GMT

Στη ζωή ερχόμαστε συχνά αντιμέτωποι με διλλήματα και δύσκολες αποφάσεις. Είναι λογικό κάποιες φορές να μετανιώσουμε μια απόφαση που πήραμε. Αυτό το μετάνιωμα συνοδεύεται από αίσθημα απογοήτευσης, ενοχής και θυμού, και μπορεί να έχει πολύ καταστροφική επίδραση στην εδώ και τώρα ζωή μας. Η υπερβολική ενασχόληση με καταστάσεις και λάθη του παρελθόντος μπορει να μας εμποδίσει από το βιώσουμε ικανοποίηση στο παρόν. Το να μετανιώνω δεν αφορά μόνο την επιθυμία να είχαν συμβεί πράγματα με διαφορετικό τρόπο αλλά κρύβει και ένα μεγάλο κομμάτι αυτο-κατηγορίας και ενοχής.

Πολύ συχνά ακούμε από ανθρώπους φράσεις όπως "δεν μετανιώνω ποτέ" που υποδηλώνουν ότι το να μετανιώνεις είναι χάσιμο χρόνου και ενέργειας. όμως το ΄μετάνιωμα' είναι μια απολύτως φυσιολογική και υγιής διεργασία. Μας προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για το τί δεν πήγε καλά, μας καθοδηγεί και μας κινητοποιεί στο να κάνουμε καλύτερες επιλογές μελλοντικά.

Έχει ενδιαφέρον το ότι οι έρευνες δείχνουν πως μετανιώνουμε πιο συχνά για αυτά που δεν κάναμε, παρά για αυτά που κάναμε. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να μετανιώσει που δεν κυνήγησε ένα ονειρο του (μια μετακίνηση, μια δουλειά, μια σχέση). Μετανιώνουμε περισσότερο αυτά που δεν κάναμε επειδή ανήκουν πλέον μόνο στη σφαίρα της φαντασίας και υπόκεινται σε άπειρα φανταστικά σενάρια όπου εμείς ως πρωταγωνιστές φερόμαστε με διαφορετικό τρόπο και είμαστε πολύ πιο ευτυχισμένοι. Από την άλλη πλευρά, η δράση που ακολουθήσαμε και βιώσαμε τις συνέπειες, είναι γνωστή.

Το να μετανιώνουμε έχει συναισθηματικές αλλά και σωματικές συνέπειες (αϋπνία, πονοκέφαλος, μειωμένη/αυξημένη όρεξη, χρόνιο στρες). Ο διαρκής 'μηρυκασμός' αποφάσεων που μετανιώσαμε μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, μειωμένη αυτοεκτίμηση αίσθημα ανημποριάς και βαθιά απελπισία.

Πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε:

Ας δεχτούμε ότι δεν γίνεται να το αποφυγουμε. Η αναγνώριση και η αποδοχή των συναισθημάτων μας, είναι πολύ σημαντική. Δεν είμαστε τα λάθη και οι αποτυχίες μας. Αποδέχομαι ότι μετάνιωσα μια απόφαση σημαίνει ότι δέχομαι ότι πάντα διατηρώ την ικανότητα να μαθαίνω, να αλλάζω και να εξελίσσομαι.
Καθώς στο μετανιώνω υπάρχει ένα στοιχείο ενοχών και αυτο-κατηγορίας, η συγχώρεση είναι απελευθερωτική. Συγχωρώ τον εαυτό μου σημαίνει με ελευθερώνω από τον θυμό και την απογοήτευση που νιώθω για εμένα. Δέχομαι το λάθος μου, αναλαμβάνω την ευθύνη επιπτώσεων και εφαρμόζω επανορθωτικές δράσεις. Το παρελθόν δεν αλλάζει, αλλά μπορώ να βελτιώσω το μέλλον, κοιτώντας μπροστά.
Γνωσιακή αναδόμηση, είναι η τεχνική σύμφωνα με την οποία μπορούμε να δούμε ένα γεγονός από διαφορετική σκοπιά. Αλλάζοντας την οπτική μας αλλάζει το συναίσθημα μας. Για παράδειγμα, η φράση 'δεν μετανιώνω ποτέ', δεν σημαίνει ότι αρνούμαι αυτό το συναίσθημα, αλλά ότι το θεωρώ ως ευκαιρία για να πάρω ένα μάθημα ζωής και να εξελιχθώ.

Ας αναγνωρίσουμε ότι οι δυσκολίες του παρελθόντος με έκαναν αυτόν/ήν που είμαι σήμερα. Η αποδοχη, η συγχώρεση και η ανάληψη ευθύνης θα μας βοηθήσουν ζήσουμε στο παρόν και να σχεδιάσουμε το μέλλον που μας ταιριάζει.

Απιστία: Από την Προδοσία στην Αυτογνωσία

Thu, 31 Jul 2025 11:47:38 GMT

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι στην περίπτωση της απιστίας, υπάρχει πρόβλημα είτε με την σχέση, είτε με το άτομο που απιστεί. Αλλά αν αυτό ισχύει, τότε γιατί απιστούν και τα άτομα που είναι ικανοποιημένα από τη σχέση τους;

Η λογική μας λέει πως αν μια σχέση είναι καλή, το ζευγάρι έχει επικοινωνία, αγάπη και καλή σεξουαλική ζωή, τότε δεν θα υπάρξει απιστία. Άρα η απιστία αφορά σχέσεις με προβλήματα και έλλειψη ικανοποίησης των μελών της. Σχέσεις που χαρακτηρίζονται από απογοήτευση, πικρία, θυμό, αποστασιοποίηση και μοναξιά. Σε αυτές τις σχέσεις, η απιστία θεωρείται ως σύμπτωμα, σε μια σχέση που «πάσχει».

Και αν δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε την σχέση, τότε ρίχνουμε την ευθύνη στο άπιστο μέλος. Σκεφτόμαστε ότι αυτό το άτομο έχει κάποιο πρόβλημα/δυσλειτουργία, ή είναι απλώς συναισθηματικά ανώριμο.

Παρ ’όλα αυτά, πολλοί άνθρωποι που έχουν παράλληλες σχέσεις είναι ισορροπημένοι, αρκετά ώριμοι άντρες και γυναίκες που αγαπούν τους/τις συντρόφους τους. Γιατί απιστούν;

Μια παράλληλη σχέση αποτελεί στην ουσία μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου το άτομο «ξαναγεννιέται» και αποκτά μια αίσθηση ταυτότητας που είχε χάσει ή που δεν είχε ποτέ. Το άτομο που απιστεί δεν ψάχνει για κάποιον άλλο/άλλη, αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό (ή για ένα εδώ και καιρό χαμένο κομμάτι του εαυτού). Στην ουσία, δεν ερωτευόμαστε τον άλλο, αλλά το πώς εμείς καθρεφτιζόμαστε στα μάτια του/της. Ερωτευόμαστε τον εαυτό μας (σε μια νέα εκδοχή του/της, που έχουμε από καιρό χάσει ή ξεχάσει).

Σε περιόδους μεταβατικές (π.χ. μέση ηλικία, σύνταξη, αλλαγή συνθηκών) πολλοί βιώνουν ένα αίσθημα απώλειας για το άτομο που κάποτε ήταν και τη ζωή που δεν έζησαν. Η απιστία μπορεί να αποτελεί ένα μέσο για να έρθει το άτομο σε επαφή με συναισθήματα που έχουν απωθηθεί βαθιά μέσα του. Οι άντρες είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε αυτό καθώς μεγαλώνοντας ενθαρρύνονται συνήθως να καταπιέζουν και να μην εκφράζουν τα συναισθήματα τους. Τα αγόρια ακούν από μικρά ότι -οι άντρες δεν κλαίνε, δεν φοβούνται, είναι γενναίοι κ.α. Για αυτά τα άτομα, η απιστία μπορεί να είναι μια ευκαιρία να επιτρέψουν στους εαυτούς τους να νιώσουν ή/και εκφράσουν τα συναισθήματα τους. Είναι πολύ συχνό τα άτομα που εμπλέκονται σε απιστία να νιώθουν πολύ ζωντανοί. Σε φάσεις της ζωής που το άτομο φτάνει σε αδιέξοδο και αισθάνεται ότι έχει χάσει τον εαυτό του και την ταυτότητα του, η δύναμη ενός έρωτα λειτουργεί ως ένα αντίδοτο στη «νέκρωση» και μια επιβεβαίωση της δύναμης της ζωής.

Όποια και αν είναι η αιτία της απιστίας, δεν παύει αυτή να είναι φοβερά οδυνηρή. Ο πόνος της προδοσίας εμποδίζει την διαδικασία κατανόησης της. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η απιστία δεν σηματοδοτεί απαραίτητα το τέλος της σχέσης. Το να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τους λόγους που οδήγησαν εκεί, και το τί σήμαινε για το άτομο, είναι απολύτως απαραίτητα, και για τα ζευγάρια που επιλέγουν να προχωρήσουν μαζί και να ξαναχτίσουν τη σχέση τους, αλλά και για τα ζευγάρια που επιλέγουν να τερματίσουν τη σχέση.

Γιορτινές Μέρες, Πραγματικά Συναισθήματα: Ένας Οδηγός Αυτοφροντίδας

Thu, 31 Jul 2025 11:42:26 GMT

Οι γιορτές δεν είναι για όλους μια ευχάριστη περίοδος. Η προσδοκία της ανεβασμένης διάθεσης και η εορταστική ατμόσφαιρα που απαιτεί παραπανίσια κατανάλωση σε ψώνια, φαγητό/αλκοόλ και διασκέδαση, σε πολλούς πυροδοτεί ή επιδεινώνει συναισθήματα μοναξιάς, άγχους και θλίψης. Οι στολισμένες βιτρίνες, τα γιορτινά λαμπάκια σε δρόμους και σπίτια, προκαλούν συναισθήματα τα οποία με κόπο βρίσκονται υπό έλεγχο την υπόλοιπη περίοδο. Μπορεί να αντιμετωπίζετε πολύπλοκες οικογενειακές σχέσεις, οικονομικές δυσκολίες, πένθος, κατάθλιψη, χωρισμό, τα οποία σε μια ατμόσφαιρα καταναγκαστικής χαράς οδηγούν σε μοναξιά και διάθεση για απομόνωση. Τί μπορείτε να κάνετε ώστε να περάσετε αυτό το διάστημα πιο ομαλά:

Αρχικά, αναγνωρίστε και αποδεχτείτε τα συναισθήματα σας, επιτρέπεται να νιώθετε άσχημα. Δεν υπάρχει το κουμπί που πατάς και φεύγουν το στρες και η στενοχώρια. Μη νιώθετε υποχρεωμένοι να νιώθετε καλά μόνο και μόνο επειδή είναι γιορτινές μέρες.

Επιδιώξτε να επικοινωνήσετε με ανθρώπους που σας καταλαβαίνουν και δεν σας ενοχοποιούν. Αν δεν υπάρχουν στον κοινωνικό/οικογενειακό σας περίγυρο, υπάρχουν πάντα πνευματικοί, τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας και ψυχολόγοι. Μην απομονώνεστε.

Οργανώστε το οικονομικό κομμάτι. Αποφασίστε πόσα μπορείτε να ξοδέψετε και τηρήστε το. Μην παρασυρθείτε στις αγορές σας. Η ευτυχία δεν αγοράζεται, τα συναισθηματικά κενά ποτέ δεν καλύπτονται με δώρα.

Αναθεωρείστε τις προσδοκίες σας. Δεν χρειάζεται να είναι όλα τέλεια. Οι συνθήκες αλλάζουν, όλοι μεγαλώνουμε, οι επιθυμίες μπορεί να είναι διαφορετικές, αποδεχτείτε τους αγαπημένους σας όπως είναι και όχι όπως θα θέλατε να είναι. Η προσαρμοστικότητα και η ευελιξία μας φέρνουν πιο κοντά στην εσωτερική ηρεμία.

Μάθετε να λέτε όχι, το να θέσετε τα όρια σας σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί να ανεχτείτε καταστάσεις που δεν σας ταιριάζουν, το ναι που λέγεται αυτόματα χωρίς να είναι συνειδητό, μας αφήνει αποκαρδιωμένους, αγχωμένους και απογοητευμένους με τον εαυτό μας.

Δημιουργείστε χρόνο για εσάς. Μια βόλτα, ένα καλό βιβλίο, μουσική, μας φέρνει πιο κοντά στην εσωτερική μας ισορροπία. Αποφύγετε τις ειδήσεις που προάγουν τον φόβο και τα social media που βομβαρδίζουν με κατασκευασμένες και ψευδείς εικόνες ευτυχίας και πληρότητας.

Αν παρά τις προσπάθειες σας, η διάθεση σας είναι πολύ κακή και νιώθετε ότι βουλιάζετε στο άγχος και τη στενοχώρια, έχετε διαρκώς ένταση, υποφέρετε από διάφορα σωματικά συμπτώματά, η ποιότητα του ύπνου δεν είναι καλή, μιλήστε με τον γιατρό σας. Κανείς δεν πρέπει να υποφέρει, υπάρχει βοήθεια αρκεί να γίνει το πρώτο βήμα και να ζητηθεί.

Μην επιτρέψετε να γίνουν οι γιορτές μια περίοδος που φοβάστε. Πάρτε τον έλεγχο αναγνωρίζοντας αυτά που πυροδοτούν μέσα σας τη θλίψη και το άγχος (π.χ. οι έξτρα οικονομικές υποχρεώσεις, οι αυξημένες προσδοκίες από τον εαυτό μας), και αντιμετωπίστε τα πριν οδηγήσουν σε απογοήτευση ή/και απελπισία. Με καλή οργάνωση, ρεαλιστικές προσδοκίες και πιο ειλικρινή επικοινωνία με τους δικούς μας ανθρώπους, μπορεί η περίοδος αυτή να γίνει πιο ικανοποιητική και πιο ουσιαστική.

Η σημασία της αυτό-συμπόνιας

Thu, 31 Jul 2025 11:35:57 GMT

Η αυτό-συμπόνια είναι η διαδικασία του να στρέφουμε την ενσυναίσθηση μας προς εμάς. Σημαίνει πως είμαστε υποστηρικτικοί, αποδεκτικοί, ενθαρρυντικοί και παρηγορητικοί με τον εαυτό μας όταν αποτυγχάνουμε, κάνουμε λάθη ή νιώθουμε ανεπαρκείς. Αντί να μας κατακρίνουμε και να μας καταδικάζουμε, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη δυσκολία που βιώνουμε και να προσπαθούμε να δράσουμε συμπονετικά.

Συχνά φοβόμαστε πως αν δείξουμε αγάπη και φροντίδα προς τον εαυτό μας γινόμαστε εγωιστές. Οι έρευνες όμως δείχνουν πως όσο περισσότερη αυτό-συμπόνια δείχνουμε τόσο πιο δοτικοί και υποστηρικτικοί γινόμαστε προς τους άλλους, χωρίς να κινδυνεύουμε από ψυχική εξάντληση και burn-out.

Πολλοί μπερδεύουν την αυτό-συμπόνια με την αυτολύπηση η οποία εμπεριέχει το «γιατί σε εμένα», και θεωρούν πως αν είναι σκληροί με τον εαυτό τους γίνονται πιο δυνατοί, ενώ η αυτό- συμπόνια θα τους κάνει αδύναμους και μαλθακούς. Σκεφτείτε όμως αν είστε αντιμέτωποι με μια δύσκολη μάχη τί θα βοηθήσει περισσότερο, ένας δυνατός σύμμαχος ή ένας εχθρός: οι έρευνες δείχνουν ότι μια εσωτερική υποστηρικτική στάση είναι πηγή δύναμης και όσοι την έχουν, αντιμετωπίζουν καλύτερα προκλήσεις και εμπόδια.

Η αυτο-συμπόνια δεν πρέπει να ταυτίζεται με μια αποφυγή ανάληψης ευθύνης για λάθη και κακές επιλογές, καθώς όταν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε με κατανόηση κάτι που έχουμε μετανιώσει, έχουμε το επίπεδο της ασφάλειας που χρειαζόμαστε ώστε να αναλάβουμε την ευθύνη της πράξης μας. Οι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη και τη γενναιότητα να αναγνωρίσουν τα λάθη τους είναι πιο πιθανό να αναλάβουν και την ευθύνη της επανόρθωσης τους. Η σκληρή κριτική και το αυτομαστίγωμα που συχνά χρησιμοποιούνται ως κινητοποίηση ώστε να προσπαθήσουμε περισσότερο, αποδεικνύονται από έρευνες ως καταστροφικές για την ψυχική μας ισορροπία επιλογές, το να σχετίζεσαι με τον εαυτό σου με συμπόνια ευνοεί την αλλαγή και την παραγωγικότητα πολύ περισσότερο, μας εξελίσσει. Γινόμαστε πιο αποδοτικοί και δυνατοί αν αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας με αποδοχή και κατανόηση.

Η αυτό-συμπόνια σημαίνει ότι κατανοώ και αποδέχομαι την ανθρώπινη υπόσταση μου και δέχομαι τη δυσκολία ως κοινό ανθρώπινο βίωμα. Αποδέχομαι ότι μερικές φορές τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως νόμιζα, υπάρχουν εμπόδια, απώλειες και αστάθμητοι παράγοντες που δεν υπολόγισα, λάθη, κούραση και περιορισμοί. Αυτά αποτελούν κοινά ανθρώπινα βιώματα και τα μοιραζόμαστε όλοι. Όσο περισσότερο αποδεχόμαστε ότι αποτελούν μια κοινή πραγματικότητα, τόσο περισσότερο θα είμαστε ικανοί να νιώσουμε συμπόνια για τον εαυτό μας.

Εάν η εβδομάδα, ο μήνας, η χρονιά ή η ζωή σας δεν πάει και τόσο καλά και ο εσωτερικός κριτής σας βρίσκει παντού λάθη και ελλείψεις, πάρτε μια ανάσα και σκεφτείτε: δεν είστε ανεπαρκείς, δεν είστε καταδικασμένοι, είστε σε περίοδο αναπροσαρμογών και επαναπροσδιορισμών, αποδεχτείτε το. Και μόλις σταματήσετε να αντιστέκεστε, θα ελευθερωθείτε.

Η Αλλαγή Ξεκινά Από Μέσα: Φιλία, Αυτογνωσία και Θάρρος

Thu, 31 Jul 2025 11:24:21 GMT

Είναι φυσιολογικό οι περισσότεροι άνθρωποι να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά σε ένα σταθερό περιβάλλον. Η δύναμη της συνήθειας τις περισσότερες φορές κάνει τους ανθρώπους διστακτικούς και επιφυλακτικούς απέναντι στο καινούριο. Είναι φυσιολογικό να νιώθει κανείς άγχος και φόβο μπροστά σε μια αλλαγή. Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να διαχειριστεί τα συναισθήματα αυτά και να δει τις νέες ευκαιρίες που ανοίγονται μπροστά του;

Κάθε αλλαγή στην ζωή ενός ανθρώπου είναι στην ουσία μια ευκαιρία για ανανέωση και προσωπική εξέλιξη. Μέσα από την διαδικασία αυτή μπορεί να αποκομίσει κάποιος γνώσεις και εμπειρίες. Σύμφωνα μάλιστα με τους ειδικούς, η ικανότητα προσαρμογής στις αλλαγές αποτελεί ένδειξη αυξημένης νοημοσύνης ενώ τα άτομα που προσαρμόζονται πιο εύκολα αντιμετωπίζουν καλύτερα το στρες.

Αν θυμηθούμε την παιδική μας ηλικία είμασταν πολύ πιο ‘ανοιχτοί’. Ξέραμε ότι στην άλλη άκρη του φόβου υπάρχει η χαρά και η περηφάνεια ότι τα καταφέραμε. Θυμηθείτε πώς νιώσατε όταν για πρώτη φορά κάνατε ποδήλατο, κολυμπήσατε ή κάνατε κάτι χωρίς βοήθεια. Μεγαλώνοντας, η ζωή μας σπρώχνει από μια δυνατότητα συνεχούς ανανέωσης και φιλοδοξίας σε μια κατάσταση χρόνιας ψυχικής ‘δυσκαμψίας’. Αργά αλλά σταθερά στενεύουν τα πεδία δράσης μας και η ποικιλία στις ζωές μας. Από τα αμέτρητα ενδιαφέροντα που θα μπορούσαμε να απολαμβάνουμε βολευόμαστε με ελάχιστα. Από όλους τους ανθρώπους που θα μπορούσαμε να συναναστρεφόμαστε, επιλέγουμε πολύ λίγους. Κινούμαστε σε πολύ στενούς κύκλους καθορισμένων σχέσεων και αναπτύσσουμε ένα συγκεκριμένο τρόπο που αντιμετωπίζουμε σχέσεις και καταστάσεις.

Απαραίτητο στοιχείο για την αλλαγή είναι η αυτογνωσία –ακόμα πιο σημαντική στις μέρες μας όπου είμαστε τόσο απασχολημένοι με το να είμαστε όσο περισσότερο μπορούμε παραγωγικοί που τελικά παραμελούμε το να είμαστε παρόντες, και καταλήγουμε να απουσιάζουμε από την ίδια μας τη ζωή. Είμαστε μονίμως πολύ απασχολημένοι, οι ζωές μας γεμάτες υποχρεώσεις, ώστε δεν έχουμε το χρόνο να κοιτάξουμε μέσα μας. Όταν έχουμε διανύσει ήδη τη μισή μας ζωή οι περισσότεροι έχουμε καταφέρει να είμαστε πετυχημένοι «δραπέτες» από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο άνθρωπος που έχει γίνει ξένος για τον εαυτό του, έχει χάσει και την ικανότητα για ανανέωση και αλλαγή.

Εκτός από την αυτογνωσία, απαραίτητη προϋπόθεση για τη δυνατότητα αλλαγών είναι η καλλιέργεια σχέσεων αγάπης και φιλίας. Αποτελεί χαρακτηριστικό του ατόμου που ανανεώνεται η ύπαρξη αυθεντικών δεσμών. Το άτομο μπορεί να δέχεται αλλά και να προσφέρει αγάπη (και τα δυο πολύ πιο δύσκολα από ότι νομίζουμε), μπορεί να βοηθάει άλλους αλλά και να δέχεται να το βοηθούν, στηρίζεται σε άλλους αλλά και δέχεται να στηρίζονται σε αυτό χωρίς να δυσφορεί.

Η αυτογνωσία, η αγάπη και η φιλία είναι τα κλειδιά της αλλαγής αφού γκρεμίζουν τα τείχη της απομόνωσης και της μοναξιάς και ανοίγουν νέους δρόμους προς την πληρότητα και την ευτυχία. Ο φόβος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αυτο-περιοριστική αντίδραση πάνω στην οποία γαντζωνόμαστε βαφτίζοντας τη αυτοπροστασία και ασφάλεια. Το άτομο όμως που διεκδικεί και κατακτά την ευτυχία και την αυτοπραγμάτωση είναι αυτό που δεν παραιτείται, αλλά αντιμετωπίζει τους φόβους και τα εμπόδια ως προκλήσεις και τις δυσκολίες ως ευκαιρίες για εξέλιξη.

Αλήθεια, εσείς τί θα αλλάζατε αν δεν υπήρχε ο φόβος στη ζωή σας;

Σχέσεις, Ασφάλεια και Ανασφάλεια: Οι Τέσσερις Τύποι Προσκόλλησης

Thu, 31 Jul 2025 11:01:32 GMT

Η θεωρία προσκόλλησης του Bowlby υποστηρίζει ότι το είδος και η ποιότητα της σχέσης που αναπτύσσει το βρέφος με τη μητέρα/τροφό κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, επηρεάζει την ψυχο-συναισθηματική του ανάπτυξη και τον τρόπο που θα συνδεθεί συναισθηματικά με τους ερωτικούς συντρόφους στο μέλλον. Η φύση και η μορφή αυτής της πρώτης σχέσης που αναπτύσσει το βρέφος με τη μητέρα του γίνεται μοντέλο για τις μετέπειτα σχέσεις του, δημιουργώντας πεποιθήσεις για το αν θα είναι άξιο αγάπης, κατά πόσο μπορεί να βασιστεί στους άλλους και αν μπορεί να εμπιστευτεί τον κόσμο γύρω του. Με άλλα λόγια, μια ασφαλής ή ανασφαλής προσκόλληση φαίνεται να δημιουργεί κάποιες βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις οι οποίες επηρεάζουν το πώς βλέπει το άτομο τον εαυτό του ως βρέφος αλλά και αργότερα ως ενήλικας.

Αναγνωρίστηκαν 4 τύποι συναισθηματικού δεσμού: ο ασφαλής, ο αγχώδης/αμφιθυμικός, ο απορριπτικός /αποφευκτικός και ο αποδιοργανωμένος.

Στον ασφαλή δεσμό, η μητέρα είναι στοργική, τρυφερή, συναισθηματικά διαθέσιμη και ανταποκρίνεται πάντα στο κάλεσμα του μωρού. Ο ενήλικας που έχει αναπτύξει ασφαλή δεσμό προσκόλλησης έχει αυτοεκτίμηση, είναι αισιόδοξος, μπορεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και τα εμπόδια, δεν φοβάται τη δέσμευση και είναι ανοιχτός και δοτικός στις ερωτικές σχέσεις. Πολλές είναι οι έρευνες που έχουν δείξει ότι τα παιδιά με ασφαλή προσκόλληση εμφανίζουν σημαντικότερα επιτεύγματα και επιτυχίες, αποτελεσματικότερη συναισθηματική, κοινωνική και συμπεριφορική προσαρμογή και καλύτερες κοινωνικές σχέσεις σε σχέση με τα παιδιά με ανασφαλή ή αποδιοργανωμένη προσκόλληση. Το να έχεις ασφαλή τύπο προσκόλλησης δεν σημαίνει ότι είσαι τέλειος, αλλά ότι είσαι έτοιμος να αναγνωρίσεις τα λάθη σου και να αναλάβεις την ευθύνη της επανόρθωσης, και δεν φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια και υποστήριξη όταν τα χρειάζεσαι.

Έτσι τα παιδιά με ασφαλή προσκόλληση φαίνεται πως αναπτύσσουν έναν ισχυρό και συναισθηματικά σημαντικό δεσμό με το πρόσωπο που τα φροντίζει και ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους. Υπάρχει χαρά και ικανοποίηση, συναισθήματα που αναπτύσσονται όχι μόνο στο βρέφος αλλά και στη μητέρα. Η μητέρα γίνεται αντιληπτή ως ένα άτομο αξιόπιστο, υποστηρικτικό και ευαίσθητο, έτοιμο να ανταποκριθεί κατάλληλα στις ανάγκες, έτσι το βρέφος αισθάνεται ασφάλεια και σιγουριά να εξερευνήσει το περιβάλλον.

Ο εαυτός του γίνεται αντιληπτός ως άξιος αγάπης και υποστήριξης και το ίδιο αποκτά εμπιστοσύνη στις ικανότητες του. Οι άλλοι θεωρούνται εξίσου ως άξιοι εμπιστοσύνης και ανταποδοτικοί. Ένα παιδί με ασφαλή προσκόλληση είναι πιθανό να αναπτύξει ευκολότερα την ανθεκτικότητα, την ανεξαρτησία, τον έλεγχο των συναισθημάτων του, την ενσυναίσθηση, τις κοινωνικές του δεξιότητες, τα θετικά του συναισθήματα και την αυτοεκτίμηση.

Από την άλλη μεριά, τα βρέφη που έρχονται σε επαφή με μια μητέρα που δεν ανταποκρίνεται κατάλληλα στις ανάγκες τους αναπτύσσουν έναν ανασφαλή δεσμό προσκόλλησης, ο οποίος διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: τον απορριπτικό/αποφευκτικό δεσμό και τον αγχώδη/αμφιθυμικό δεσμό. Ο ανασφαλής δεσμός χαρακτηρίζεται από φόβο εγκατάλειψης.

Στην πρώτη περίπτωση (απορριπτικό/αποφευκτικό δεσμός) η μητέρα είναι συχνά συναισθηματικά απούσα και απορριπτική, δεν ανταποκρίνεται άμεσα και συνήθως είναι επικριτική και αντιδρά με θυμό ή τιμωρία όταν το παιδί εκφράζει έντονα συναισθήματα.

Το παιδί βιώνει συχνά την απόρριψη και αναπτύσσει άγχος και φόβο για πιθανή απόρριψη στο μέλλον. Έτσι προσπαθεί να μην δείχνει αρνητικά συναισθήματα και κρατά συναισθηματική απόσταση από όλους. Αποφεύγει την δημιουργία πολύ στενών επαφών και γίνεται υπερβολικά αυτόνομο και ανεξάρτητο. Δυσκολεύεται να δεσμευτεί σε συναισθηματικές σχέσεις, αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται ένα σταθερό σύντροφο, προτιμά περιστασιακές σχέσεις και δεν ενδιαφέρεται για συναισθηματική κάλυψη.

Στην δεύτερη περίπτωση, τα παιδιά με αγχώδη/αμφιθυμικό τύπο προσκόλλησης συχνά έχουν μια μητέρα που δεν είναι σταθερά διαθέσιμη και δεν είναι ευαίσθητη απέναντι στις ανάγκες τους. Τείνει να αγνοεί τα σήματα του βρέφους για προσοχή και γενικά είναι απρόβλεπτη στην ανταπόκρισή της. Μερικές φορές ανταποκρίνεται, άλλες φορές όχι.

Το βρέφος νιώθει ότι δε μπορεί να προβλέψει τον τρόπο που θα ανταποκριθεί η μητέρα στις ανάγκες του. Το παιδί με αυτού του είδους προσκόλληση εμφανίζει αδυναμία ελέγχου της παρορμητικότητας του, αρνητικά συναισθήματα, αντικοινωνική και επιθετική συμπεριφορά ενώ οι κοινωνικές του δεξιότητες και η αυτονομία του είναι χαμηλές. Αντί να προσαρμόζει την συμπεριφορά του έτσι ώστε να ευχαριστεί την μητέρα συχνά εμφανίζεται επιθετικό και πιέζει ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες του. Οι άνθρωποι με αυτόν τον τύπο δεσμού ψάχνουν διαρκή επιβεβαίωση στις σχέσεις τους, δεν έχουν αυτοπεποίθηση και διαρκώς ανησυχούν ότι δεν είναι αρκετοί.

Τα παιδιά με ανασφαλή προσκόλληση και των δύο τύπων θεωρούν τους εαυτούς τους ως μη αξιόλογους και ανάξιους αγάπης, δεν έχουν εμπιστοσύνη στις ικανότητες τους ενώ οι άλλοι προσλαμβάνονται ως απορριπτικοί, μη προβλέψιμοι και ίσως τιμωρητικοί.

Τέλος υπάρχουν και τα βρέφη που αναπτύσσουν αποδιοργανωμένο τύπο προσκόλλησης. Σε αυτή την περίπτωση τα παιδιά έχουν φροντιστές τελείως απρόβλεπτους που παρέχουν κακής ποιότητας φροντίδα. Συνήθως πρόκειται για περιβάλλοντα όπου οι γονείς είναι είτε χρήστες ουσιών, είτε με ψυχιατρικές διαταραχές είτε βίαιοι και κακοποιητικοί. Σε αυτή την περίπτωση ο γονέας γίνεται πηγή φόβου και το παιδί δε μπορεί καθόλου να προβλέψει την συμπεριφορά του. Έτσι βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση επαγρύπνησης, φόβου και άγχους μη γνωρίζοντας πότε θα βιώσει τον επόμενο κίνδυνο και νιώθει συναισθηματικά εγκαταλελειμμένο.

Ο εαυτός τους γίνεται αντιληπτός ως μη αξιόλογος και ανάξιος αγάπης αλλά και ικανός να προκαλέσει θυμό και βία στους άλλους. Οι άλλοι θεωρούνται τρομακτικοί, επικίνδυνοι και απρόβλεπτοι. Η κακοποιητική συμπεριφορά επαναλαμβάνεται στις σχέσεις με το άτομο να έχει το ρόλο είτε του θύτη, είτε του θύματος.

Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως όποια προβλήματα κι αν βιώνουμε στις σχέσεις μας, μπορούμε να τα βελτιώσουμε. Αναγνωρίζοντας τον τύπο προσκόλλησης μπορούμε να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τις ανασφάλειες μας, να καλλιεργήσουμε έναν ασφαλή δεσμό με τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας και να χτίσουμε δυνατές, υγιείς και αυθεντικές σχέσεις.

Το μυστικό της ευτυχίας

Tue, 11 Jun 2019 13:38:44 GMT

Οι άνθρωποι που έχουν πιο καλές σχέσεις στην προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική τους ζωή είναι πιο ευτυχισμένοι, πιο υγιείς και ζουν περισσότερο. Από την άλλη πλευρά, οι άνθρωποι που βιώνουν μια ανεπιθύμητη μοναξιά και απομόνωση, είναι πιο δυστυχισμένοι, η υγεία τους φθίνει απο τη μέση ηλικία, ο εγκέφαλος τους εκφυλίζεται νωρίτερα, και γενικά ζουν λιγότερο.

Διαζύγιο και παιδιά

Tue, 11 Jun 2019 13:35:02 GMT

Η διαδικασία είναι οδυνηρή, και το πώς οι γονείς θα το αντιμετωπίσουν θα επιβαρύνει ή θα βοηθήσει τα παιδιά να το αποδεχτούν. Το επιθυμό είναι να ανακοινώσουν μαζί τα νέα, αποφεύγοντας να κατηγορήσουν ο ένας τον άλλο, αλλά αναλαμβάνοντας και οι δυο την ευθύνη του χωρισμού.

Θάνατος - Απώλεια

Tue, 11 Jun 2019 13:29:19 GMT

Η ζωή είναι μια μακριά σειρά από απώλειες. Στη διάρκεια της ζωής μας θα θρηνήσουμε σχέσεις, ανθρώπους, όνειρα, δουλειές, απώλειες μικρότερες και μεγαλύτερες που θα μας αλλάζουν με το πέρασμα τους.

Η αξία της αισιοδοξίας

Tue, 11 Jun 2019 13:23:36 GMT

Υπάρχουν τόσοι πολλοί που έχουν βιώσει απίστευτες τραγωδίες κι όμως παραμένουν αισιόδοξοι και κοιτούν μπροστά, ενώ άλλοι με προβλήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν, επιλέγουν να «βολεύονται» σε μια διαρκή γκρίνια και μιζέρια.

Επικοινωνία

Tue, 11 Jun 2019 13:19:35 GMT

Οι άνθρωποι που επισκέπτονται ένα ψυχολόγο είναι πολύ συχνά μπερδεμένοι, αγχωμένοι και φοβισμένοι. Μαζί με το αδιέξοδο τους, κουβαλούν ενοχές, ντροπή και φόβο. Ο στόχος της ψυχοθεραπείας είναι (πέρα από τους προσωπικούς στόχους του καθενός) η ενδυνάμωση, η αυτονομία και η εσωτερική γαλήνη, καθώς και η δυνατότητα δημιουργίας ουσιαστικών, αυθεντικών σχέσεων.

Απιστία - Πώς είναι να είσαι το τρίτο πρόσωπο;

Tue, 11 Jun 2019 13:14:48 GMT

Είσαι ερωτευμένη αλλά δεν μπορείς να το μοιραστείς. Είσαι μόνιμα εγκλωβισμένη στο δικό του πρόγραμμα. Συμβιβάζεσαι με κλεμμένες στιγμές. Αυτό είναι δύσκολο, εκνευριστικό και απογοητευτικό γιατί σε αφήνει να αισθάνεσαι ότι προσπαθείς να χορτάσεις τη λαχτάρα σου με ψίχουλα προσοχής που ποτέ δεν είναι αρκετά.

Η αλλαγή μέσα στο γάμο

Tue, 11 Jun 2019 13:10:46 GMT

Εδώ και αρκετά χρόνια, ο γάμος δεν φέρνει πλέον τις αλλαγές που έφερνε παλαιότερα. Τα περισσότερα ζευγάρια ζουν από πριν μαζί, μοιράζονται ήδη υποχρεώσεις και οικονομικά και πιστεύουν ότι ένα χαρτί και ένα δαχτυλίδι δεν θα φέρουν καμία αλλαγή στη σχέση τους. Κάνουν λάθος.

Γνωσιακή - Συμπεριφορική θεραπεία

Tue, 11 Jun 2019 12:57:02 GMT

Η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία ( cognitive-behavioural therapy- CBT) βασίζεται στην ιδέα ότι δεν μας επηρεάζουν τα γεγονότα που βιώνουμε , αλλά ο τρόπος που τα ερμηνεύουμε. Το τί σκεφτόμαστε, επηρεάζει το πώς νιώθουμε, το οποίο με τη σειρά του καθορίζει το πώς συμπεριφερόμαστε.

Ενοχές και αντιμετώπιση τους

Tue, 11 Jun 2019 12:46:01 GMT

Οι ενοχές σκοπό έχουν να μας βοηθήσουν να αναγνωρίσουμε και να επανορθώσουμε μια συμπεριφορά που έκανε κακό στον εαυτό μας ή σε κάποιον άλλο. Αυτή είναι και η υγιής πλευρά των ενοχών που μας σπρώχνει να να αναλάβουμε μια ευθύνη και να ωριμάσουμε.

Πότε έχουμε ενοχές;

- Έχουμε ενοχές όταν κάναμε κάτι που δεν έπρεπε ή δεν κάναμε κάτι που έπρεπε (π.χ. φέρθηκα άσχημα ή δεν έκανα όσα μπορούσα) και όταν προσπαθούμε να αποφύγουμε κάτι που πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Π.χ. θέλω να αποφύγω να κάνω κάποιον να θυμώσει ή να απογοητευτεί με εμένα επειδή θεωρώ ότι δεν είμαι ικανός/ή να διαχειριστώ τον θυμό ή την δυσαρέσκεια των άλλων μαζί μου.

- Όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να γίνεται θύμα χειραγώγησης. Υπάρχουν άτομα που «πιάνουν» τις ανασφάλειες μας και δεν διστάζουν να τις χρησιμοποιήσουν εναντίον μας. Νιώθουμε ενοχές όταν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τέτοιου είδους επιθέσεις. Αν όμως συνειδητοποιήσουμε ποιό κομμάτι του εαυτού μας είναι παραμελημένο και το διαχειριστούμε, κανείς δεν θα μπορεί να μας χειραγωγεί. Ποιό είναι το πραγματικό συναίσθημα που κρύβεται πίσω από τις ενοχές (π.χ. είμαι ανεπαρκής, κανείς δεν με αγαπάει, δεν είμαι αρκετά ικανός/έξυπνος, κ.α);

- Όταν δεν έχουμε μάθει να συγχωρούμε τον εαυτό μας. Όταν δεν έχεις μάθει να επιτρέπεις στον εαυτό σου να κάνει λάθη και δεν έχεις μάθει να συγχωρείς τον εαυτό σου, θα υποφέρεις από ενοχές. Δεν είναι εύκολο να κάνουμε λάθη, αν και συχνά καταλήγουν να είναι πολύτιμες εμπειρίες μάθησης που μας διδάσκουν τί πρέπει να διορθώσουμε.

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις ενοχές μας, να τις αποδεχτούμε όταν μας δείχνουν κάτι σημαντικό, και να τις αφήνουμε πίσω όταν είναι παράλογες;

Εάν οι ενοχές οφείλονται σε κάτι που θεωρείτε ότι κάνατε λάθος, αποδεχτείτε το. Δεν μπορείτε να αλλάξετε κάτι που έχει ήδη συμβεί, αλλά μπορείτε να το αποδεχτείτε αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πράξης ή της συμπεριφοράς σας. Μπορείτε πάντα να επανορθώσετε και μη διστάσετε να το κάνετε ζητώντας συγγνώμη, και κάνοντας αυτό που θεωρείτε σωστό. Μετά όμως αφήστε το πίσω στο παρελθόν όπου ανήκει και προχωρείστε. Ο σκοπός των ενοχών δεν είναι να μας βασανίζουν χωρίς λόγο. Οι υγιείς ενοχές μας δείχνουν ότι πρέπει κάτι να αλλάξουμε για να είμαστε πιο εντάξει απέναντι στη σχέση μας με τους άλλους ή/και με τον εαυτό μας. Οι παράλογες ενοχές μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα χωρίς λόγο. Η τελειότητα δεν υπάρχει, και το να την ψάχνεις και να την απαιτείς από τον εαυτό σου και τους αγαπημένους σου αποτελεί συνταγή για καταστροφή.

Για να αντιμετωπίσετε τις ενοχές, βοηθάει το να παρατηρήσετε τις σκέψεις σας. Επικεντρώνεστε περισσότερο στις πιθανές ανεπιθύμητες αντιδράσεις των άλλων (π.χ. ότι μπορεί να θυμώσουν) ή στο τί επιθυμείτε εσείς οι ίδιοι; Αν αρχίσετε να επικεντρώνεστε περισσότερο στο τί θέλετε και πώς μπορείτε να το διεκδικήσετε και λιγότερο στις πιθανές αντιδράσεις των άλλων, αρχίζετε να δουλεύετε στο πως να είστε εντάξει απέναντι στον εαυτό σας, και οι ενοχές ατονούν. Η ανάληψη ευθύνης και η δράση απενοχοποιούν.

Η ενοχή είναι ένα πολύτιμο συναίσθημα που δείχνει προς την κατεύθυνση της συμπεριφοράς μας. Προσοχή όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που νιώθουμε ενοχές είναι λογικές ή έχουν νόημα. Σκεφτείτε: προσπαθούν να σας δείξουν κάτι σημαντικό που πρέπει να διορθώσετε στη συμπεριφορά σας; Ή μήπως αποτελούν μια παράλογη συναισθηματική αντίδραση σε μια κατάσταση; Η απάντηση που θα δώσετε θα είναι και το πρώτο βήμα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους.

Το να μάθεις να αντιμετωπίζεις τις ενοχές σημαίνει ότι κατανοείς το τί κρύβεται πίσω από αυτές. Αν καταφέρουμε και δούμε τί είναι αυτό θα μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά. Όταν αποκτάς αυτή την επίγνωση, παίρνεις τον έλεγχο του εαυτού σου και μπορείς πλέον να επιλέξεις το πώς θέλεις να τις διαχειριστείς. Σημαίνει ότι δεν αισθάνεσαι πλέον έρμαιο των συναισθημάτων σου και κυριαρχείς εσύ στη ζωή σου, αντί για τους φόβους σου.

Απιστία

Tue, 11 Jun 2019 12:29:47 GMT

Οι λόγοι της απιστίας είναι ποικίλοι και πολύπλοκοι:

Η απιστία παρατηρείται τόσο σε σχέσεις που επικρατεί δυσφορία, όσο και σε άτομα που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και διακατέχονται από δυσαρέσκεια για τον εαυτό τους.
Εκτός από τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, άλλοι λόγοι που οδηγούν στην απιστία μπορεί να είναι η έλλειψη τρυφερότητας, η αποφυγή των συγκρούσεων, ή και ένα περιβάλλον που επικροτεί την απιστία.
Επίσης οι μελέτες δείχνουν ότι το φαινόμενο παρατηρείται πιο συχνά σε περιόδους σημαντικών αλλαγών στη ζωή όπως την περίοδο που το ζευγάρι αποκτά παιδί ή όταν τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι.
Μερικές φορές η απιστία αποτελεί μια διέξοδο από μια δυστυχισμένη σχέση. Συνήθως το εμπλεγμένο άτομο θα ‘ξαναγράψει’ μέσα του την ιστορία του γάμου του προκειμένου να δικαιολογήσει τη νέα σχέση.
Στη σημερινή εποχή των social media και της τεχνολογίας έχει παρουσιαστεί ένα νέο είδος απιστίας που ονομάζεται ‘συναισθηματική απιστία’. Άτομα που ποτέ δεν σκόπευαν να απιστήσουν ξεπερνούν τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την πλατωνική από την ρομαντική σχέση, κυρίως στο χώρο της εργασίας και στο διαδίκτυο. Η συναισθηματική απιστία διαφέρει από την πλατωνική φιλία στο ότι:

υπάρχει μεγαλύτερη συναισθηματική οικειότητα από ότι στη μόνιμη σχέση,
το εμπλεγμένο άτομο δρα με μυστικότητα και
συνήθως υπάρχει σεξουαλική χημεία. Οι διαδικτυακοί δεσμοί προκαλούν μεγάλο πλήγμα κι ας μην υπάρχει σωματική επαφή.

Τα λάθη που μπορεί να κάνουμε όταν ανακαλύπτουμε την απιστία:

Να προχωρήσουμε παρορμητικά σε άμεση διακοπή της σχέσης.
να αποδώσουμε ευθύνη μόνο στο άτομο που διέπραξε την απιστία.
να αρνηθούμε την προσπάθεια για κατανόηση των λόγων που οδήγησαν τη σχέση σε αυτή την κατάσταση.
να θεωρούμε ότι το πληγωμένο μέλος πρέπει να το ξεπεράσει σύντομα.
να μην δεχόμαστε να κατανοήσουμε πόσο δύσκολο είναι να επουλωθεί το τραύμα μιας απιστίας.

Είναι σημαντικό να αναγνωριστεί η κατάσταση του γάμου πριν την απιστία και πιο συγκεκριμμένα τί έφερνε το κάθε μέλος στη σχέση. Το πληγωμένο μέλος έρχεται αντιμέτωπο με την πολύ δύσκολη απόφαση για το μέλλον της σχέσης τη στιγμή που αισθάνεται απόλυτα ευάλωτο και εκτεθειμενο στο ενδεχόμενο μιας ακόμα προδοσίας. Η οργή που νιώθει μπορεί να είναι τόσο κατακλυσμιαία που αδυνατεί να συγκεντρωθεί σε μια συνεργασία με τον ‘δράστη’. Σε αυτή τη φάση μια απόσταση θα ωφελήσει μαζί με την επιβεβαίωση ότι η εξωσυζυγική σχέση έχει τελειώσει και δεν υπάρχει κανενός είδος επικοινωνία μεταξύ τους.

Η θλίψη, η προδοσία, η έλλειψη εμπιστοσύνης και η οργή είναι τα συναισθήματα με τα οποία παλεύει το πληγωμένο μέλος. Και όταν καταφέρει να προχωρήσει, μπορεί μια εικόνα του τρίτου προσώπου ή του εξωσυζυγικού δεσμού να έρθει ξαφνικά και απροσδόκητα και να το κάνει να νιώσει σαν να πηγαίνει πίσω στην αρχή. Όσο επώδυνες κι αν είναι, τέτοιες υποτροπές είναι αναμενόμενες. Ο δρόμος για την επανόρθωση δεν είναι μια ευθεία. Περιβάλλεται από εμπόδια, έχει τα πάνω και τα κάτω του, είναι δυο βήματα μπροστά και ένα πίσω. Δείξτε υπομονή και μην παραιτείστε.

Η απιστία είναι ένα γεγονός που δεν θα ξεχάσετε ποτέ αλλά η συγχώρεση είναι απαραίτητη. Όχι για το άτομο που απίστησε αλλά για τον εαυτό σας επειδή το να παραμένεις γαντζωμένος σε ένα τραύμα δεν σας προστατεύει από το να ξαναγίνει, αλλά σας κρατάει δεμένους στο παρελθόν. Είναι κακό για την σωματική και την ψυχική υγεία. Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική σχέση αν μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν. Η ζωή γίνεται πιο δύσκολη όταν χτίζουμε οχυρά ανάμεσα σε εμάς και το σύντροφο μας. Αν υπάρχει συγχώρεση, υπάρχει απελευθέρωση και η δυνατότητα για αγάπη. Αφήνοντας πίσω μας τον πόνο του παρελθόντος, βρίσκουμε χώρο για ευτυχία στο παρόν. Η συγχώρεση δεν προορίζεται για το άπιστο μέλος, είναι ένα δώρο που τα θύματα της απιστίας μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους.

Σχέση μητέρας - αγοριού

Tue, 11 Jun 2019 12:11:49 GMT

Τα σημάδια που αποκαλύπτουν αν ο σύντροφος σας έχει δύσκολη σχέση με τη μητέρα του:

αποφεύγει να έρθει σε αντιπαράθεση μαζί της
παίρνει πάντα το μέρος της
δεν μπορεί να πει όχι σε ότι του ζητήσει
δεν δέχεται να ακούσει κάτι αρνητικό για εκείνη

Αν τα παραπάνω σας είναι οικεία είναι σημαντικό να ξέρετε πώς να προσεγγίσετε το θέμα αυτό με τον σύντροφο σας και τί να περιμένετε.

Αξιολογήστε την κατάσταση . Αποφασίστε αν μπορείτε να ζήσετε με αυτήν την κατάσταση.

Το κλειδί βρίσκεται στην μεταξύ σας επικοινωνία . Μπορεί ο σύντροφος σας να μην συνειδητοποιεί πόσο επηρεάζεται η σχέση σας. Μιλήστε ήρεμα και και ξεκάθαρα για το πώς νιώθετε. Μην γκρινιάζετε και μην τον κατηγορείτε. Να είστε σταθερή αλλά όχι επιθετική. Διαλέξτε με προσοχή τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσετε, π.χ. « καταλαβαίνω ότι η μητέρα σου είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής σου. Αισθάνομαι όμως ότι πάντα έρχομαι δεύτερη. Θέλεις να συζητήσουμε αν γίνεται κάπως να διορθώσουμε τις ισορροπίες;». Σε καμία περίπτωση μην αναφέρετε το θέμα της εξάρτησης του. Αυτό αφορά τη μεταξύ τους σχέση και είναι δική τους ευθύνη να αναλάβουν να το αντιμετωπίσουν.

Να θέσετε όρια . Να είστε ειλικρινείς σε ότι αφορά τις ανάγκες σας αλλά και ρεαλίστριες για τι μπορεί να δεχτεί. Για παράδειγμα μπορεί να μη χρειάζεται να τρώτε μαζί κάθε Κυριακή αλλά κάθε 15 μέρες. Πρέπει όμως και εκείνος να είναι έτοιμος να επικοινωνήσει αυτά τα όρια αλλάζοντας τα δεδομένα.

Το να αγαπάς έναν άντρα με άλυτα θέματα στη σχέση του με τη μητέρα του απαιτεί υπομονή και κατανόηση όπως και την ικανότητα να προσπερνάς κάποια πράγματα. Η λογική σκέψη και η αποδοχή των περιορισμών του μπορούν να εξαλείψουν το θυμό και τη ζήλια. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αγάπης. Η αγάπη που ένας άντρας νιώθει για τη μητέρα του διαφέρει από αυτή που νιώθει για τη σύντροφο του. Η κάθε μια έχει τη δική της θέση στη ζωή του και καμία δεν μπορεί να αντικαταστήσει την άλλη. Εάν ο άντρας το συνειδητοποιήσει αυτό θα πάψει να αισθάνεται ενοχές.

Οι άντρες που έχουν μάθει να ακούν και να εκφράζουν τα συναισθήματα τους είναι πολύ πιο ελκυστικοί. Και φυσικά, οι γιοί που νιώθουν ειλικρινή σεβασμό και αγάπη για τις μητέρες μπορούν πιο εύκολα να τα αναπαράγουν και στη σχέση με τη σύντροφο τους. Εάν όμως ο σύντροφος σας βίωνει μια δύσκολη σχέση με τη μητέρα του και ενώ έχετε δοκιμάσει τα πάντα, αρνείται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και να οριοθετήσει καλύτερα τη σχέση του, είναι ώρα να προχωρήσετε. Δεν μπορούμε ποτέ να βοηθήσουμε κάποιον που δεν δέχεται ότι έχει πρόβλημα.

Φόβος

Tue, 11 Jun 2019 11:42:12 GMT

1) η αγοραφοβία: φόβος δημόσιων χώρων με κόσμο όπου η διαφυγή θεωρείται δύσκολη ή, σε περίπτωση κρίσης πανικού, η παροχή βοήθειας από τρίτους μη διαθέσιμη. Ετυμολογικά ο όρος προέρχεται από την ελληνική λέξη «αγορά», υποδηλώνοντας το φόβο παραμονής του ατόμου σε χώρους έξω από το σπίτι ή μακριά από ένα «ασφαλές» μέρος. Τα συμπτώματα μπορεί να εκδηλωθούν κατά την παρουσία του σε πλήθος κόσμου, κατά την αναμονή σε oυρά, σε ταξίδι με τραίνο ή αυτοκίνητο ή κατά το πέρασμα από γέφυρα ή άλλη «επικίνδυνη» τοποθεσία.

2) η κοινωνική φοβία: έντονος φόβος σε κοινωνικές καταστάσεις όπου το άτομο νιώθει ότι κινδυνεύει να εκτεθεί σε αρνητική κριτική και εξευτελισμό.

Πολλές φοβίες οφείλονται σε τραυματικές εμπειρίες (π.χ. φοβία για τα σκυλιά επειδή είχε προγηθεί δάγκωμα σκύλου, ή φοβία για ενέσεις λόγω κακών εμπειριών κατά την παιδική ηλικία). Συχνά όμως οι φοβίες είναι συμπτώματα βαθύτερων ασυνείδητων δυσκολιών που το άτομο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και να επιλύσει. Σε αυτές τις περιπτώσεις το αντικείμενο του φόβου είναι μόνο ένα υποκατάστατο του πραγματικού φόβου.

Ο φόβος είναι απαραίτητος για την επιβίωση του ανθρώπου. Ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με πολλές επικίνδυνες προκλήσεις και χρειαζόμαστε την ικανότητα της ενεργοποίησης του μηχανισμού αντίδρασης της αντιμετώπισης τους. Ο φόβος είναι αυτός που μας βοηθάει να αντιληφθούμε τον κίνδυνο και να δράσουμε. Η φοβία όμως όσο παράλογη και αν φαίνεται είναι απόλυτα βασανιστική για το άτομο που τη βιώνει, και αν δεν λυθούν οι βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις που την προκαλούν το άτομο δεν θα βρει πραγματική ανακούφιση.

Αναζητήστε βοήθεια:

αν η φοβία σας εμποδίζει τη φυσιολογική ροή της ζωής σας,
αν δεν σας επιτρέπει να απολαύσετε πτυχές της ζωής,
αν αναγνωρίζετε ότι ο φόβος είναι παράλογος και επιμένει για περισσότερο από 6 μήνες.

Όσο αφορά τα παιδιά στην Ελλάδα η χρήση του φόβου αποτελεί ισχυρό παιδαγωγικό μέσο. Χρησιμοποιείται «ελαφρά τη καρδία» προκειμένου να πετύχει ο γονιός το στόχο του (π.χ. αν δεν φας το φαγητό σου θα σε πάρει ο αστυνόμος, αν αφήσεις το χέρι της μαμάς θα σε κλέψει ο κακός-κ.α.-όλοι έχουμε προσωπικά παραδείγματα!). Ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου επικρατεί ο φόβος, εκτός του ότι βιώνει μια κατάσταση έντασης και άγχους, δημιουργεί μια εικόνα για τον κόσμο γύρω του ότι είναι απειλητικός, τρομακτικός, επικίνδυνος. Τα παιδιά μιμούνται συμπεριφορές ακόμα και φοβίες. Αν για παράδειγμα η μαμά έχει μια φοβία είναι πολύ πιθανο να περάσει στο παιδί μέσω της μίμησης. Ένας ενήλικος πλέον μπορεί να έχει φοβία με τα έντομα επειδή βίωσε για χρόνια τον υπερβολικό φόβο της μητέρας του σε αυτά.

Οι φόβοι των παιδιών θεωρούνται φυσιολογικοί και σπάνια εξελίσσονται σε φοβίες.

Για παράδειγμα, πολλά παιδιά φοβούνται το σκοτάδι και χρειάζονται ένα αναμμένο φωτάκι για να κοιμηθούν. Αυτό δεν θεωρείται φοβία και συνήθως ξεπερνιέται μεγαλώνοντας. Αν ο φόβος του παιδιού σας δεν εμποδίζει τον τρόπο που βιώνει την καθημερινότητα του, και δεν του προκαλεί άγχος, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε. Εάν όμως, ο φόβος επηρεάζει τις κοινωνικές του δραστηριότητες, τη σχολική του επίδοση ή τον ύπνο του πρέπει να επικοινωνήσετε με ειδικό.

Σε περίπτωση που το παιδί σας εκδηλώσει ένα φόβο:

σεβαστείτε τη φοβία και δείξτε κατανόηση
μην κοροϊδέψετε ή υποτιμήσετε το παιδί σε καμία περίπτωση
εξετάστε οι ίδιοι τους δικούς σας φόβους. Υπάρχει περίπτωση άθελά σας να περάσατε κάποιο φόβο στο παιδί;
δείξτε σταθερότητα στο ότι το παιδί δεν κινδυνεύει και μην αποφεύγετε το αντικείμενο του φόβου, αλλά σταδιακά (σύμφωνα με το τί αντέχει το παιδί) εκθέστε το στην κατάσταση που το φοβίζει.

Social Media

Tue, 11 Jun 2019 11:25:41 GMT

Τα social media μας προσφέρουν ένα ψεύτικο αίσθημα ότι ανήκουμε και συμμετέχουμε, το οποίο όμως δεν βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες και συναναστροφές. Είναι εύκολο να χαθούμε σε συγκρίσεις που τελικά επιδρούν αρνητικά στην αυτοεκτίμηση μας. Οι ζωές των άλλων, από τις οποίες βλέπουμε μόνο στιγμιότυπα τους, φαίνονται τέλειες. Μπορούμε να κατασκευάσουμε την εικόνα μας όπως ακριβώς θέλουμε, και αν δεν θυμόμαστε ότι αυτό που βλέπουμε είναι προσεχτικά επιλεγμένα και κατασκευασμένα-συχνά στιγμιότυπα, μπορεί και να τους αποδώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα από όση αξίζουν.

Πώς να καταλάβετε αν η χρήση των social media επιδρά αρνητικά.

Αν νιώθετε άβολα ή ανήσυχοι όταν δεν μπορείτε να έχετε πρόσβαση στους λογαριασμούς σας.
Αν επηρεάζουν τον τρόπο που σκέφτεστε ή αισθάνεστε για τον εαυτο σας. Όσο πιο άδεια είναι η ζωή ενός ατόμου, τόσο μεγαλύτερη η έλξη στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου.
Αν οι σχέσεις και η επικοινωνία στον πραγματικό κόσμο σας δυσκολεύουν.
Αν οι δημοσιεύσεις των άλλων σας προκαλούν ζήλεια και αισθήματα ανεπάρκειας.
Αν μετράτε την επιτυχία σας από τον αριθμό των ‘φίλων’ και των likes που συγκεντρώνετε.

Όταν παρατηρήσουμε ότι η αυτοεκτίμηση μας υποφέρει λόγω των social media, είναι σημαντικό να επανασυνδεθούμε με την προσωπική μας πραγματικότητα, απλά κλείνοντας για λίγο το διαδίκτυο. Είναι πιο παραγωγικό να κάνουμε αλλαγές στην πραγματική μας ζωή που θα μας βοηθησουν να νιώσουμε πιο πετυχημένοι και ασφαλείς, παρά να ξοδεύουμε χρόνο και ενέργεια χτίζοντας μια εικονική ζωή.

Ο τρόπος που ο καθένας κάνει χρήση των social media φανερώνει πολλά για τον χαρακτήρα του. Προσπαθείστε να κάνετε ένα βήμα πίσω και να εξετάσετε τους λογαριασμούς σας. Τί δείχνουν για εσάς αυτά που ανεβάζετε, τί εικόνα προσπαθείτε να προωθήσετε; Η πιο σημαντική σχέση που έχει κανείς είναι η σχέση με τον εαυτό του. Διατηρείστε την αυθεντικότητα σας και δώστε έμφαση στις πραγματικές σχέσεις. Άλλωστε η ευτυχία μας καθορίζεται από τις ουσιαστικές σχέσεις που υπάρχουν στη ζωή μας. Και αυτές δεν εξαρτώνται από ένα κλικ.

Η απόρριψη και οι συνέπειες της

Tue, 11 Jun 2019 10:40:25 GMT

Πως να διαχειριστείτε την κοινωνική απόρριψη.

Μην το παίρνετε προσωπικά. Εάν κάποιος επανειλημμένα σας απορρίπτει προχωρείστε. Δεν μπορείτε να είστε φίλοι με όλους αλλά μόνο με λίγους που ταιριάζετε ουσιαστικά.

Κάντε μια εσωτερική ανασκόπηση. Υπάρχουν μερικοί τύποι προσωπικότητας που είναι πιο ευάλωτοι στην απόρριψη από ότι άλλοι. Αυτοί είναι συνήθως και πιο αγχώδεις, ευερέθιστοι, καταθλιπτικοί και απομονωμένοι. Αποφεύγουν τις συναναστροφές από φόβο κριτικής ή απόρριψης. Εάν ανήκετε σε αυτό το γκρουπ προσπαθήστε να περνάτε χρόνο με φίλους που είναι από τη φύση τους πιο κοινωνικοί. Η κοινωνικότητα τους μπορεί να σας βοηθήσει να ανοιχτείτε.

Ενισχυστε την αυτοεκτίμηση σας. Ο καλύτερος τρόπος να προστατέψετε τον εαυτό σας από τις επίπτώσεις μιας επώδυνης απόρριψης είναι να ασχοληθείτε με μια δραστηριότητα ή ένα χόμπι που σας κάνει να νιώθετε καλά με τον εαυτό σας.

Αναγνωρίστε τα προειδοποιητικά σημάδια. Ακόμα κι αν δεν νιώθετε τον πόνο μιας απόρριψης υπάχουν μερικά σημάδια που υποδεικνύουν ότι δεν το διαχειρίζεστε καλά. Π.χ. απομονωση από περίγυρο και δραστηριότητες, από το φόβο απόρριψης. Αναμονή απόρριψης και συναισθήματα δυσανασχέτησης προς άλλους ανθρώπους. Διακοπή σχέσεων με σκοπό να προλάβετε την πιθανή διακοπή. Πρόκληση συγκρούσεων σε μια σχέση με σκοπό να δημιουργηθούν λόγοι που θα δικαιολογούν μια διακοπή. Στροφή σε μη υγιείς μηχανισμούς που καλύπτουν τον συναισθηματικό πόνο (υπερφαγία, υπερκαταναλωτισμός, αλκοολισμός, ναρκωτικά).

Μην παραιτείστε από την προσπάθεια να συνδεθείτε με άλλους και μη γίνεστε σκληροί με τον εαυτό σας. Κάθε εμπειρία είναι μια ευκαιρία για μάθηση. Να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας και θα είστε πιο ευτυχισμένοι με τους άλλους.

Συνεξάρτηση

Tue, 11 Jun 2019 10:32:58 GMT

Παρακάτω περιγράφονται τα χαρακτηριστικά του ατόμου με συνεξαρτητική συμπεριφορά:

Η αυτοεκτίμηση του βασίζεται στη γνώμη των άλλων.
Εάν ικανοποιήσει δικές του ανάγκες κατακλύζεται από ενοχές.
Δυσκολεύεται να πει όχι σε απαιτήσεις τρίτων. Προσπαθεί να ικανοποιεί τους άλλους για να κερδίσει την αποδοχή και την αγάπη τους. Εάν δεν τα καταφέρει αισθάνεται θύμα τους.
Η συμπεριφορά του υπαγορεύεται από ένα βαθύ φόβο απόρριψης, εγκατάλειψης και μοναξιάς.
Αισθάνεται ότι οι άλλοι τον χρησιμοποιούν και δεν εκτιμούν τα όσα προσφέρει.
Παίρνει τα πάντα προσωπικά. Επειδή η αίσθηση της αυτο-αξίας του είναι πολύ εύθραυστη, κάθε σχόλιο, συμπεριφορά ή δράση εκλαμβάνονται ως προκλήσεις που πρέπει πάση θυσία να ελέγξει.
Αισθάνεται πάντα θύμα. Νιώθει ανίσχυρο και αδυνατεί να συνειδητοποιήσει την ευθύνη που έχει στη δημιουργία της πραγματικότητας του.
Χρησιμοποιεί (συχνά ασυνείδητα) τη χειραγώγηση μέσω των ενοχών προκειμένου να ελέγξει τη συμπεριφορά των άλλων.
Δικαιολογεί μέσα του την κακή συμπεριφορά των άλλων. Επειδή το συνεξαρτημένο άτομο δεν αντιμετωπίζει με ειλικρίνεια τα συναισθήματα του, αναπτύσσει τρόπους για να εξαπατά τον εαυτό του προκειμένου να απαλλάξει από την ευθύνη αγαπημένους του ανθρώπους για την κακή τους συμπεριφορά.
Φοβάται την απόρριψη και αισθάνεται ότι κανείς δεν τον/την αγαπάει. Μέσα του πιστεύει ότι δεν αξίζει τίποτα, δεν έχει καταφέρει τίποτα και αν τολμούσε να εκφράσει τις ανάγκες και τα συναισθήματα του θα γελοιοποιούνταν και θα απορρίπτονταν.

Εάν πιστεύετε ότι δεν υπάρχει καμία ικανοποίηση στη ζωή σας πέρα από τη σχέση σας, εάν αναγνωρίζετε δυσλειτουργικές συμπεριφορές στον/στην σύντροφο σας αλλά δεν κάνετε τίποτα, και αν προσφέρετε υποστήριξη με τίμημα τη δική σας ψυχική και σωματική υγεία, βρίσκεστε σε σχέση συνεξάρτησης. Η παραίτηση από τις προσωπικές ανάγκες και την ταυτότητα οδηγούν σε άγχος και εξουθένωση. Και το σημαντικότερο: το άτομο γίνεται ‘διευκολυντής’- βοηθώντας χωρίς να το συνειδητοποιεί το άλλο άτομο να διατηρήσει τις δυσλειτουργίες του. Όταν πάντα σώζουμε, προστατεύουμε, φροντίζουμε, δικαιολογούμε και προάγουμε τις δυσλειτουργικές ή ανεύθυνες συμπεριφορές εμποδίζουμε το άτομο να αναπτύξει ικανότητες που θα το βοηθούσαν να εξελιχθεί.

Για να βοηθήσετε τον εαυτό σας αν έχετε μια σχέση συνεξάρτησης χρειάζεται να δουλέψετε με ειδικό. Ξεκινήστε βάζοντας όρια, αναγνωρίζοντας τις δικές σας επιθυμίες και ανάγκες και χτίζοντας την αυτοπεποίθηση σας. Αναρωτηθείτε αν η συμπεριφορά σας βοηθάει τον/την σύντροφο σας ή απλά προάγει ένα δυσλειτουργικό μοτίβο. Δεν βοηθάτε κανέναν αν συνεχίζετε να υιοθετείτε μια συμπεριφορά που αποδεδειγμένα σας έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Η τέχνη του να ακούς

Tue, 11 Jun 2019 10:26:05 GMT

Φέρτε στο μυαλό σας ένα πρόσφατο διάλογο θέλατε πολύ να σας καταλάβουν/ακούσουν αλλά δεν κατέληξε όπως ελπίζατε. Όταν η συναισθηματική φόρτιση είναι μεγάλη, πρώτος στόχος είναι η έκφραση των συναισθημάτων με «εγώ» προτάσεις. Άρα το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσω μέσα μου τα συναισθήματα που μου προκαλεί η κατάσταση που με απασχολεί. Δηλαδή αναφέρω το γεγονός που με απασχολεί χωρίς να το φορτίζω με επίθετα ή άλλους χαρακτηρισμούς, και το συναίσθημα που προκαλεί σε εμένα καθώς και τη συνέπεια-αν υπάρχει- πάλι σε εμένα. Για παράδειγμα : «Όταν αργείς να επιστρέψεις σπίτι και δεν μου τηλεφωνείς (απλή παράθεση γεγονότος), αισθάνομαι ανήσυχη και φοβάμαι μήπως συνέβη κάτι (συναίσθημα- προσοχή όχι με κάνεις και αισθάνομαι, εγώ αισθάνομαι), με συνέπεια να μην μπορω να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου (συνέπεια πάνω μου). Η ολοκλήρωση της φράσης σημαίνει ότι δεν συνεχίζω άλλο, δεν κατευθύνω τον άλλο στην επιθυμητή για εμένα συμπεριφορά (όσο κι αν το θέλω), σταματάω εκεί (ίσως το δυσκολότερο σημείο που απαιτείται είναι η τελεία). Χρειάζεται χρόνος, σταθερότητα, υπομονή και ψυχραιμία. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις στενές σχέσεις οι άνθρωποι καθρεφτίζονται, δηλαδή εισπράτεις αυτό που προσφέρεις. Όταν ο ένας ξεκινάει την προσπάθεια και πασχίζει ειλικρινα να κατανοήσει τον άλλο, και το άλλο μέλος θα κάνει το ίδιο.

Εάν θέλετε να σας ακούν περισσότερο ξεκινήστε εσείς πρώτα. Τί προσπαθεί να σας πει, τί αισθάνεται το άτομο που έχετε απέναντι σας; Βοηθείστε το να εκφραστεί εστιάζοντας στο τί αισθάνεται γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία, μην κρίνετε, μην κατευθύνετε, δείξτε εμπιστοσύνη. Όσο πιο δύσκολο σας φαίνεται τόσο πιο πολύ πρέπει να αναρωτηθείτε πόσο εμπιστεύεστε και κατακρίνετε και οι ίδιοι τον εαυτό σας. Άρα μήπως πριν προσπάθησετε να διορθώσετε μια σχέση, να ξεκινήσετε από τη σχέση με τον εαυτό σας;

Όλοι έχουμε την ικανότητα να βρούμε λύση σε αυτά που μας απασχολούν, όταν ζητώ να με ακούσεις δεν θέλω να μου σερβίρεις τη λύση, ούτε να μου δείξεις τα λάθη μου, ψάχνω την ανακούφιση και τη γαλήνη που θα βρω επειδή με ακούς χωρίς να με κρίνεις, χωρίς να μου πεις τι θα έκανες εσύ (γιατί εγώ είμαι διαφορετική από εσένα), γιατί έτσι η σχέση μας γίνεται πιο βαθιά και ουσιαστική και η ελευθερία, ο σεβασμός και η αποδοχή γίνονται έννοιες όχι επιφανειακές αλλά τα πιο σημαντικά κομμάτια της -πολύ απαιτητικής πλέον- καθημερινότητας μας.

Κρίση Πανικού - Panic Attack

Tue, 11 Jun 2019 10:15:29 GMT

Ξεκινήστε από τον παθολόγο σας. Ένας ιατρικός έλεγχος θα αποκλείσει παθογόνα αίτια και μπορεί να σας καθησυχάσει.
Πολλές φορές η αγωγή με ήπια αντικαταθλιπτικά βοηθάει. Προσοχή όμως: τα χάπια ανακουφίζουν μόνο τα συμπτώματα. Όσο τα αίτια παραμένουν, η αγωγή από μόνη της δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται παράλληλη ψυχοθεραπεία. Η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία έχει η αποδειχθεί ως η πλέον αποτελεσματική για τις κρίσεις πανικού.
Μιλήστε στους φίλους/οικογένεια για το τί αντιμετωπίζετε. Μοιραστείτε την εμπειρία σας. Συχνά η κρίση πανικού συνοδεύεται από αισθήματα ντροπής, ανεπάρκειας και αδυναμίας. Αν βρίσκεστε σε δημόσιο χώρο και νιώσετε δυσφορία λόγω επερχόμενης κρίσης, η συνήθης τάση είναι η προσπάθεια να το αντιμετωπισετε μόνος (χωρίς να το αντιληφθεί κανείς). Προτιμήστε να εξωτερικεύσετε τις σκέψεις σας και να τις μοιραστείτε με όποιον είναι μαζί σας ή να τηλεφωνήσετε σε κάποιο άτομο που εμπιστεύεστε. Μην κρύβεστε στη σιωπή.
Εξασκηθείτε στις διαφραγματικές αναπνοές: αργές, βαθιές αναπνοές που φτάνουν μέχρι κάτω από τους πνεύμονες. Η εισπνοή πρέπει να γίνεται από τη μύτη, και η εκπνοή να διαρκεί λίγο περισσότερο από την εισπνοή. Μετρήστε γρήγορα μέχρι το 7 στην εισπνοή και μέχρι το11 στην εκπνοή. Εξασκηθείτε καθημερινά, και συγκεντρωθείτε στις αναπνοές σας κατά τη διάρκεια της κρίσης. Αν δεν την σταματήσει σίγουρα θα μειώσει την ένταση.
Το πιο δύσκολο κομμάτι στην αντιμετώπιση τους είναι και το πιο σημαντικό. Πρέπει να τις αποδεχτείτε ως κομμάτι της ζωής σας (αν και προσωρινό) και να μην επιτρέψετε να πάρουν τον έλεγχο της ζωής σας. Μην αποφύγετε δραστηριότητες ή μέρη επειδή φοβάστε για πιθανή κρίση. Ζήστε τη ζωή σας όπως συνήθως και όταν/αν έρθει κρίση πανικού αφήστε τη να εξελιχθεί και να περάσει και συνεχίστε τη μέρα σας.

Οι κρίσεις πανικού είναι το «καμπανάκι» του οργανισμού που δείχνει ότι υπάρχουν θέματα στη ζωή του ατόμου τα οποία συνειδητά ή ασυνείδητα αρνείται ή δυσκολεύεται να διαχειριστεί. Είναι ο τρόπος του οργανισμού να μας δείξει ότι δεν αντέχει άλλο την πίεση που προκαλούν αυτά τα θέματα, και η αντιμετωπιση τους δεν παίρνει άλλη αναβολή. Μη διστάζετε να ζητήσετε βοήθεια από ειδικό. Οι παραπάνω συμβουλές δρουν παρηγορητικά αλλά δεν αποτελούν επαρκή αντιμετώπιση. Μέσω της κατάλληλης ψυχοθεραπείας θα αντιμετωπίσετε τις κρίσεις πανικού, θα πάρετε πίσω τον έλεγχο της ζωής σας και η αυτογνωσία που θα κερδίσετε θα αποτελέσει οδηγό και για την αντιμετώπιση μελλοντικών προκλήσεων που θα κληθείτε να διαχειριστείτε.

Πώς να βοηθήσετε όταν ένας δικός σας άνθρωπος βιώνει μια κρίση πανικού:

Μείνετε μαζί του/της και κρατήστε την ψυχραιμία σας
Πηγαίνετε το άτομο σε ένα ήσυχο σημείο
Μην το αγγίζετε χωρίς να το ρωτήσετε πρώτα
Μην υποτιμάτε το φόβο του, ο πανικός εκείνης της στιγμής είναι απολύτως πραγματικός. Οπότε φράσεις όπως «δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι» ή «ηρέμησε» ή «όλα είναι στο μυαλό σου» δεν βοηθούν καθόλου αλλά μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση
Μην κάνετε υποθέσεις για το τί έχει ανάγκη, απλά ρωτήστε το τί χρειάζεται
Βοηθήστε το να επικεντρωθεί στην αναπνοή του, κρατώντας μαζί τον ρυθμό
Όταν ένας δικός σας άνθρωπος βρίσκεται σε θεραπεία για τις κρίσεις πανικού :
Επιτρέψτε στο άτομο να προχωρήσει με τον δικό του ρυθμό
Έχετε υπομονή και ενθαρρύνετε το άτομο ακόμα και αν δεν τα καταφέρνει πάντα
Μην του επιτρέπετε/το βοηθάτε να αποφεύγει καταστάσεις που του προκαλούν άγχος
Μην σας πιάνει πανικός όταν έχει κρίση πανικού
Αποδεχτείτε την κατάσταση, διατηρώντας την επίγνωση ότι δεν θα είναι για πάντα
Φροντίστε τον εαυτό σας

Οι κρίσεις πανικού σημαίνουν ότι έχει έρθει η ώρα για σημαντικούς επαναπροσδιορισμούς στη ζωή του ατόμου που τις βιώνει. Αν το άτομο αποδεχθεί αυτή την πρόκληση και περάσει τη διαδικασία που απαιτείται θα κερδίσει την χαμένη του αυτοεκτίμηση και θα μπορέσει να βιώσει τη ζωή του απελευθερωμένο απο τα δεσμά του φόβου.

Να θυμάστε ότι αν και τα συναισθήματα και τα συμπτώματα που βιώνετε είναι τρομακτικά, δεν κινδυνεύετε. Μην πολεμάτε τα συναισθήματα σας, όσο περισσότερο τα αποδέχεστε, τόσο μειώνεται η ένταση τους. Μείνετε στο εδώ και τώρα, και συγκεντρωθείτε στο τί σας συμβαίνει αντί στο τι θα μπορούσε να συμβεί.. Όταν το συναίσθημα του φόβου σας κατακλύζει αφήστε το να εξελιχθεί χωρίς να προσπαθήσετε να το αποφύγετε μέχρι να υποχωρήσει. Να είστε περήφανοι για τον εαυτό σας και την προσπάθεια που καταβάλλετε. Η διεκδίκηση της ζωής που επιθυμείτε έρχεται μέσα από την αποδοχή των βιωμάτων σας και όχι τον πόλεμο εναντίον τους.